تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٤ - تفسير يك پيشگويى عجيب!

از پيروزى معنوى به خاطر ظهور اعجاز قرآن.

و از پيروزى مقارن آن كه احتمالا" صلح حديبيه" يا يكى ديگر از فتوحات مسلمين بود.

*** باز هم براى تاكيد بيشتر مى‌فرمايد:" اين وعده‌اى است كه خدا داده است" (وَعْدَ اللَّهِ‌) [١]" و خداوند هرگز از وعده‌اش تخلف نخواهد كرد، هر چند اكثر مردم نمى‌دانند" (لا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ‌).

و علت عدم آگاهى مردم عدم معرفتشان نسبت به خدا و علم و قدرت او است آنها خدا را به درستى نشناختند، و لذا از اين حقيقت كه او محال است از وعده‌اش تخلف كند درست آگاه نيستند، چرا كه تخلف از وعده يا بخاطر جهل است كه مطلبى مكتوم بوده سپس آشكار گرديده و مايه تغيير عقيده شده است، و يا به خاطر ضعف و ناتوانى است كه وعده دهنده از عقيده خود باز نگشته ولى توانايى بر انجام وعده خود ندارد.

اما خدايى كه هم از عواقب امور آگاه است و هم قدرتش ما فوق همه قدرتها است هرگز از وعده‌اش تخلف نخواهد كرد.

*** سپس مى‌افزايد" اين مردم كوتاه بين تنها ظاهرى از زندگى دنيا را مى‌بينند و از آخرت و پايان كارها بيخبرند"! (يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غافِلُونَ‌).

---

[١] وعد اللَّه منصوب است به عنوان" مفعول مطلق" و عامل آن محذوف است و از جمله قبل يعنى" سيغلبون" كه مصداق وعده الهى است معلوم مى‌شود، و در تقدير چنين است: وعد اللَّه ذلك وعدا.