دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٣ - ٩/ ٣ تأكيد بر خوردن شام و نهى از وا گذاردن آن

١٤٦٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خوردن شام را وا مگذاريد، هر چند به خوردن دانه‌اى خرماى خشكيده باشد. من بر امّت خويش، از اين، بيم دارم كه از وا گذاردن شام، پيرى (در هم شكستگى) به سراغشان آيد؛ چرا كه شام، مايه نيرومندىِ پير و جوان است.

١٤٦٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: شام بخوريد، هر چند به مشتى خرماى خشكيده باشد؛ چرا كه وا گذاردن شام، مايه پيرى است.

١٤٦٦. امام صادق عليه السلام: خوردن شام را وا مگذار، هر چند به سه لقمه [نان‌] با نمك باشد.

١٤٦٧. امام على عليه السلام: شام خوردن پيامبران، پس از تاريكىِ شب بوده است. آن را وا مگذاريد؛ چرا كه واگذاردن آن، ويرانى تن است.

١٤٦٨. امام صادق عليه السلام: سرچشمه ويرانى تن، وا گذاردن شام است.

١٤٦٩. امام صادق عليه السلام: براى كسى كه پا به سن نهاده، خوب نيست با شكمِ سبُك بخوابد؛ بلكه اگر با شكمِ پُر بخوابد، برايش بهتر است.

١٤٧٠. امام صادق عليه السلام: براى پير كهن‌سال، بايسته است كه حتماً به گاهِ خفتن،

شكمش از غذا پُر باشد. اين، سبب خواب آرام‌تر و بوى خوش‌تر دهان براى اوست.