دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٩ - چهار خطر پرخورى

آنكه بيمار است، زيانبار باشد.

رابعا: غذا براى جان انسان و يا جامعه نبايد مَفسده داشته باشد. توضيح، اين كه: ممكن است غذايى حلال باشد و براى جسم هم زيانبار نباشد، ليكن چگونگىِ مصرف آن، براى جان و يا جامعه مفسده داشته باشد (مانند: غذا خوردن در ظروف طلا و نقره، يا غذا خوردن از سفره‌اى كه مشروبات الكلى در آن قرار دارد). خوردن اين‌گونه غذاها نيز در اسلام، ممنوع شناخته شده است.

دو. دو وعده غذا خوردن در شبانه‌روز

در روايات اسلامى، براى تداوم سلامت و شادابى انسان، خوردن دو وعده غذا در صبح و شام، توصيه شده است. اهل بهشت نيز كه در دار السلام، جاويد هستند، در همين دو وعده، غذا مى‌خورند: «وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا؛[١] و در بهشت، هر صبح و شام، روزى آنان آماده است».

سه. توصيه به كم‌خورى‌

پيشوايان دين، ضمن تأكيد بر كم‌خورى، منافع فراوانى براى آن ذكر كرده‌اند؛ مانند: تداوم سلامت بدن، صفاى انديشه، نورانيّت دل، رهايى از دام شيطان، بهره‌گيرى از ملكوت هستى، نزديكى به خداوند متعال و استفاده بهتر از عبادت پروردگار.

چهار. خطر پُرخورى‌

بر عكس، پُرخورى، از منظر احاديث، به شدّت نكوهيده است. پُرخورى، از سلامت مى‌كاهد، و شهوت را مى‌افزايد، بدن را بدبو مى‌كند و زمينه را براى انواع بيمارى‌هاى جسمى و روحى، فراهم مى‌سازد. پُرخورى، جوهر نفْس را تباه‌

[١] مريم: آيه ٦٢.