دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٩ - ٤٩/ ٢ خوردن تره تازه

٤٩/ ٢ خوردن تره تازه‌

١٩٣٣. الكافى‌ به نقل از موسى بن بكر: يكى از كسانى كه امام كاظم عليه السلام را ديده، برايم نقل كرد كه ايشان تره را در كَرت كشتزار مى‌خورد. البتّه آن را با آب مى‌شست و آن‌گاه مى‌خورد.

١٩٣٤. الكافى‌ به نقل از داوود بن ابى داوود: مردى، امام رضا عليه السلام را در خراسان ديده كه تره را از باغ، همان گونه كه هست، مى‌چيند و مى‌خورد. چون به ايشان گفتند: اين، ممكن است فضولاتى به همراه داشته باشد، فرمود: «چيزى از آنها به اين نمى‌چسبد[١] و اين سبزى، براى درمان بواسير، خوب است».

١٩٣٥. المحاسن‌ به نقل از يحيى بن سليمان: امام رضا عليه السلام را در خراسان در باغى ديدم، در حالى كه تره مى‌خورد. به ايشان گفتم: فدايت شوم! مردم بر اين باورند كه هر روز يك قطره از بهشت، بر كاسنى فرو مى‌ريزد.

فرمود: «اگر هر روز از بهشت بر كاسنى يك قطره فرو مى‌ريزد، تره، در آب بهشت، يكسره غوطه‌ور است».

گفتم: به آن كود مى‌دهند.

فرمود: «چيزى از اين كود، بدان نمى‌چسبد».

[١] علّامه مجلسى مى‌گويد: اين سخن، يا بر اين مبتنى است كه آن فضولات، استحاله شده‌اند و يا بر اين كه به چسبيدن فضولات به گياه، يقين نداريم. از همين روى، شستنى كه در روايت پيشين از آن سخن به ميان آمده، بايد كارى مستحب باشد و به معناى نظافت، تفسير شود( بحار الأنوار: ج ٦٦ ص ٢٠٣).