دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٩ - بيان

١٣٠٨. المحاسن‌ به نقل از مِسمَع بن عبد الملك: به امام صادق عليه السلام گفتم: من گاه، احساس بدگوارى مى‌كنم.

فرمود: «آيا نام خدا مى‌برى؟».

گفتم: بسم اللّه هم گفته‌ام!

فرمود: «شايد غذاهاى گوناگون مى‌خورى؟».

گفتم: آرى.

فرمود: «براى هر گونه، بسم اللّه مى‌گويى؟».

گفتم: نه.

فرمود: «از همين جاست كه به بدگوارى، گرفتار مى‌شوى».

١٣٠٩. الكافى‌ به نقل از مِسمَع: نزد امام صادق عليه السلام، از اين كه پس از خوردن غذا از آن آزار مى‌بينم، اظهار ناراحتى كردم.

فرمود: «بسم اللّه نمى‌گويى؟».

گفتم: بسم اللّه هم مى‌گويم؛ امّا غذا مرا آزار مى‌دهد!

فرمود: «آيا هنگامى كه با سخن گفتن، رشته آن بسم اللّهِ پيشين را مى‌گسلى و سپس ديگر بار به غذا ادامه مى‌دهى، دوباره نام خدا را مى‌برى؟».

گفتم: نه.

فرمود: «از همين جاست كه غذا به تو زيان مى‌رساند. زنهار كه اگر به گاهِ ادامه دادن به غذا، [ديگر بار] نام خدا را مى‌بردى، غذا تو را زيان نمى‌رسانْد».

١٣١٠. امام على عليه السلام: هر كس كه مى‌خواهد غذايى او را آزار ندهد، تا گرسنه نشده، چيزى نخورَد و آن‌گاه هم كه خواست بخورد، بگويد: «بسم اللّه و باللّه».

بيان‌

چنان كه در حديث اخير اشاره شد، مقصود از احاديثى كه مى‌گويند «گفتن نام خدا در آغاز غذا خوردن، انسان را از زيان آن غذا حفظ مى‌كند»، آن است كه ياد خدا، در كنار مراعات آداب بهداشتى مربوط به غذا خوردن، استمداد از درگاه اوست تا انسان را از آثار بد احتمالىِ غذا مصون بدارد.