دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٧ - ٥/ ٤ بر زبان آوردن نام خدا

١٣٠٤. امام على عليه السلام‌ در سفارش‌هاى خود به كُميل: به گاه غذا خوردن، از آن كسى نام ببَر كه با وجود نام او، ديگر هيچ دردى زيان نمى‌رساند و نامش، شفاى همه بيمارى‌ها و ناتن‌درستى‌هاست.

١٣٠٥. امام على عليه السلام‌ خطاب به فرزند خويش امام حسن عليه السلام: فرزندم! هيچ لقمه سرد و گرمى را مخور و هيچ جرعه كم و زيادى را منوش، مگر آن كه پيش از خوردن و نوشيدن بگويى:

«خداوندا! من در خوردن و نوشيدن خويش، سلامت از درد و رنج آن و توان‌يابى با آن براى: انجام دادن طاعت، ياد آوردن و سپاس‌گزارى تو، تا زمانى كه اين خورده و نوشيده را در بدنم باقى مى‌گذارى، مى‌خواهم و نيز [مى‌خواهم كه‌] با نيرويى كه از اين به من مى‌دهى، مرا به پرستش خويش برانگيزى و نيكو پرهيز كردن از نافرمانى‌ات را به من الهام فرمايى».

اگر اين كار را كردى، از درد و رنج و از گزندهاى احتمالى آن، در امان مى‌مانى.

١٣٠٦. امام صادق عليه السلام: امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «براى كسى كه بر غذاى خود نام خدا ببرد، ضمانت مى‌كنم كه از آن غذا، به هيچ درد و رنجى گرفتار نمى‌شود».

ابن كَوّاء كه اين را شنيد پرسيد: اى امير مؤمنان! من ديروز غذايى خوردم و نام خدا را نيز به گاه خوردن آن بردم؛ امّا آن مرا آزار داد!

فرمود: «اى نادان! شايد كه چند گونه غذا خورده‌اى، و بر برخى گونه‌ها نام خدا برده و بر برخى ديگر نام خدا نبرده‌اى».

١٣٠٧. امام صادق عليه السلام‌ به نقل از پدرانش عليهم السلام: امير مؤمنان عليه السلام فرمود: «هيچ گاه به بدگوارى، مبتلا نشده‌ام».

پرسيدند: چرا؟

فرمود: « [زيرا] هيچ لقمه‌اى به سوى دهان نبرده‌ام، مگر اين كه نام خدا را بر آن، ياد كرده‌ام».