دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٣ - ٣٢/ ١ خواص شكر

فصل سى و دوّم: شِكر

٣٢/ ١ خواصّ شكر

١٧٩١. الكافى‌ به نقل از يحيى بن بشير نَبّال: امام صادق عليه السلام از پدرم پرسيد: «اى بشير! با چه چيز، بيمارانتان را درمان مى‌كنيد؟».

پدرم گفت: با اين داروهاى تلخ.

امام عليه السلام به وى فرمود: «نه! اگر كسى از شما بيمار شد، قدرى شِكر سفيد بردار، آن را بساى. آب سرد بر رويش بريز و آن را به بيمار بخوران؛ چرا كه آن كه در دارويى تلخ، درمان نهاده، بر اين هم تواناست كه درمان را در شكرينه قرار دهد».

١٧٩٢. امام كاظم عليه السلام: براى تب، به اندازه وزن دَه درهم، شكر به آب سرد درمى‌آميزى و ناشتا مى‌خورى.[١]

١٧٩٣. الكافى‌ به نقل از ابراهيم جُعْفى: بر امام صادق عليه السلام وارد شدم. پرسيد: «چرا تو را پريده‌رنگ مى‌بينم؟».

گفتم: تب رِبع‌[٢] دارم.

فرمود: «چه چيز، تو را از خجسته پاك، باز مى‌دارد؟ شكر را بساى و سپس در آب، حل كن و آن را ناشتا و همچنين در شامگاهان بخور».

اين كار را انجام دادم و از آن پس، به اين حالت، گرفتار نيامدم.

[١] در طبّ الأئمّة عليهم السلام، چنين آمده است:« از اسامه شحّام، نقل شده كه گفته است: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى‌فرمود: جدّ ما كه درودهاى خدا بر او باد براى شب، جز به اندازه وزن ... برنگزيد».

[٢] مقصود، تبى است كه وقتى در يك روزْ عارض مى‌شود، دو روز بعد از آن، برطرف مى‌شود و در روز چهارم، دوباره برمى‌گردد( الصحاح: ج ٣، ص ١٢١٢، ذيل« ربع»).