دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٠ - هفت آداب سفره

مى‌كند، به نيروى تقوا (پرهيزگارى) و ورع (خويشتن‌دارى) ضربه مى‌زند، حجاب تيزهوشى است، و دل را سخت و تاريك مى‌سازد.

شخص پُرخور، خواب‌هاى آشفته مى‌بيند و هنگام عبادت، احساس كسالت مى‌نمايد. ازاين‌رو، عبادتش اندك است و از بساط قُرب حضرت حق، دور.

و سرانجام، سيرى در دنيا، موجب گرسنگى در آخرت خواهد شد.

پنج. مقدار خوراك مفيد

براى پيشگيرى از زيان‌هاى پُرخورى و بهره‌گيرى از منافع كم‌خورى، پيشوايان اسلام توصيه كرده‌اند كه انسان، پيش از آن هنگام كه اشتها دارد، چيزى نخورد و قبل از آن كه اشتهايش كاملًا از بين رفته، از خوردن، دست بكشد: «كُلْ وَ أَنْتَ تَشْتَهى، وَ أَمْسِكْ وَ أَنْتَ تَشْتَهى».

شش. برترين خوراكى و بهترين سفره‌

از منظر روايات اسلامى، برترينِ غذاها، غذايى است كه داراى چند ويژگى باشد:

اوّل، آن كه: از دست‌رنج خودِ فرد، تهيّه شده باشد؛

دوم، آنكه: خانواده او آن را دوست داشته باشند؛

سوم، اين كه: بوى آن، موجب آزار ديگران نباشد.

بهترينِ سفره‌ها نيز پاكيزه‌ترين، حلال‌ترين و ساده‌ترينِ آنهاست؛ سفره‌اى كه انواع غذاهاى رنگارنگ و گران‌قيمت كه اهل بيت عليهم السلام از مصرف آنها به خدا پناه مى‌بردند بر آن چيده نشده باشد.

هفت. آداب سُفره‌

آدابى كه پيشوايان اسلام براى حضور بر سر سفره غذا توصيه كرده‌اند، عبارت‌اند از: بودن سبزيجات در سفره، شستن دست‌ها و خشك نكردن آنها با حوله، درآوردن كفش‌ها، نشستن بر سر سفره با فروتنى، گرامى داشتنِ نان، سهيم‌