دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٩٩ - حديث

١٨٦٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نزد من، براى زن تازه‌زا، درمانى همانند خرما و براى بيمار، درمانى همانند عسل، وجود ندارد.

١٨٦٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل بركت را در عسل قرار داده است. درمان دردها، در آن است و هفتاد پيامبر، دوام سودمندىِ آن را از خداوند خواسته‌اند.

١٨٦٧. امام على عليه السلام: در عسل، درمان است.

١٨٦٨. امام على عليه السلام: بيمار، به چيزى همانند خوردن عسل، درمان نجسته است.[١]

١٨٦٩. امام على عليه السلام: عسل، شفاى هر بيمارى است و بيمارى‌اى هم در آن نيست؛ بلغم را كم مى‌كند و دل را جلا مى‌دهد.

١٨٧٠. امام على عليه السلام: ليسيدنِ عسل، شفاى هر درد است. خداوند عز و جل فرموده است: (از درونِ [شكمِ‌] آن (زنبور)، شهدى كه به رنگ‌هاى گوناگون است، بيرون مى‌آيد. در آن، براى مردم، درمانى است). آن، همراه با قرائت قرآن و جويدن كُنْدُر، بلغم را از بين مى‌برد.[٢]

١٨٧١. امام صادق عليه السلام: مردم به چيزى همانند عسل، درمان نجسته‌اند.

[١] در الكافى و كتاب من لا يحضره الفقيه، از امام كاظم عليه السلام و با اين تفاوت كه در آنها، واژه« خوردن» نيامده است.

[٢] در مكارم الأخلاق، از امام صادق عليه السلام و با اين تفاوت كه، ذيل حديث، نيامده است.