دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤١٧ - فصل چهل و چهارم ترب

فصل چهل و چهارم: تُرُب‌

١٩٠١. امام صادق عليه السلام: تُرُب، بيخَش، بلغم را از ميان مى‌برد، قسمت ميانى‌اش هضم‌كننده است، و برگش ادرارآور است.

١٩٠٢. الكافى‌ به نقل از حَنان: در حالى كه با امام صادق عليه السلام بر سر سفره‌اى نشسته بودم، او تُرُبى به دست من داد و گفت: «اى حنان! ترب بخور؛ چرا كه در آن، سه ويژگى است: برگش بادها را دور مى‌كند، قسمت ميانى‌اش پيشاب را به جريان مى‌اندازد[١] و بيخش، بلغم را از ميان مى‌برد».

[١] علّامه مجلسى در شرح عبارت« و لُبّه يُسَربِلُ البول؛ قسمت ميانى‌اش پيشاب را به جريان مى‌اندازد»، چنين مى‌گويد: سَربَلهُ، يعنى شلوار بر او پوشاند. اين معنا با اين جا سازگار نيست، مگر با مجازگويى و تكلّفى بسيار دور. در برخى از نسخه‌هاى الكافى، به جاى اين واژه،« يسهّل: آسان مى‌كند» و در برخى« يسيل: روان مى‌كند» آمده كه اين دو واژه، درست‌ترند( بحار الأنوار، ج ٦٦، ص ٢٣٠).