دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٩ - ٨/ ١ خواص خربزه

١٥٤١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: نياز خود به ميوه را با خربزه برآوريد؛ چرا كه آب آن، رحمت، و شيرينى آن، از شيرينى بهشت است.

١٥٤٢. طبّ النبىّ صلى الله عليه و آله: به پيامبر صلى الله عليه و آله خربزه‌اى از طائف، هديه دادند. آن را بوييد و بوسيد و سپس فرمود: «خربزه را دندان بزنيد؛ چرا كه از زيورهاى زمين است: آبش از رحمت خداوند و شيرينى‌اش از بهشت است».

١٥٤٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هيچ زن باردارى نيست كه خربزه بخورد، مگر اين كه نوزادش خوش‌چهره و خوش‌خوى خواهد شد.

١٥٤٤. امام على عليه السلام‌ در بيان فوايد خربزه: در آن، ده ويژگى است: خوراك است؛ نوشيدنى است؛ ميوه است؛ سبزى است؛ خورش است؛ شيرينى است؛ شست‌وشو دهنده است؛ خطمى‌[١] است؛ سبزى است؛ و داروست.

١٥٤٥. امام على عليه السلام: خربزه، دُنبَلان كوهى است، نه در آن بيماريى‌اى هست و نه عارضه‌اى.

١٥٤٦. امام صادق عليه السلام‌ درباره ويژگى‌هاى خربزه: سنگ را در مثانه، ذوب مى‌كند.

١٥٤٧. امام صادق عليه السلام: خربزه بخوريد؛ چرا كه در آن، ده ويژگى است: [مانند] دنبلان كوهى است، نه دردى در آن هست و نه فسادى؛ خوراك است؛ نوشيدنى است؛ ميوه است؛ خوش‌بوكننده است؛ شست‌وشو دهنده است؛ خورش است؛ توان جنسى را مى‌افزايد؛ مثانه را مى‌شويد؛ و ادرارآور است.

[١] خطمى، گياهى است از تيره پنيركيان، داراى گونه‌هاى يك‌ساله و دائمى، كه در مناطق خشك خاورميانه مى‌رويد. گل، ريشه و برگ آن، كاربرد پزشكى دارد. گل آن را خشك كرده، مى‌سايند و به عنوان سرشوى به كار مى‌برند. جوشانده آن نيز مُليّن است.( دائرة المعارف فارسى).