دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩٣ - بيان

فصل پنجاه و هفتم: ماش‌

٢٠٣٣. مكارم الأخلاق‌ به نقل از يكى از ياران امام رضا عليه السلام كه از ايشان درباره بَهَك‌[١] پرسيد: امام رضا عليه السلام فرمود: «قدرى ماش تازه را در فصل برداشت آن بردار و همراه با برگش بكوب و سپس بفشر تا آبش گرفته شود. اين آب را در حالت ناشتا بخور و بر قسمت‌هاى بَهَك‌زده پوست نيز بمال».

اين كار را انجام دادم و بهبود يافتم.

٢٠٣٤. الكافى‌ به نقل از احمد بن حسن بن جلّاب، از يكى از هم‌مسلكان ما: مردى نزد امام كاظم عليه السلام از بَهَك، اظهار ناراحتى كرد.

امام عليه السلام به او فرمود كه ماش را بپزد و از آن، نوشاكى بسازد و آن را در غذاى خويش بريزد.

بيان‌

علّامه مجلسى مى‌گويد:

[فيروزآبادى‌] در قاموس گفته است: ماش، دانه‌اى است شناخته‌شده با طبعى معتدل و ستوده. براى تب‌دار و سرماخورده، سودمند است، مُليّن است و چون در سركه پخته شود، براى گَرى‌هاى چركين، سودمند است. پماد حاصل از آن، اندام‌هاى گرفتار به ضعف و سستى را تقويت مى‌كند.

[١] معناى آن در ج ١، صفحه ٥١٥ گذشت.