فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢١٢ - ١ـ وجوب امر به معروف ونهى از منكر

انسان از مسامحه قاضى وامثال او در شگفت است كه چگونه چنين انديشه باطلى را به اماميه كه پيوسته يك سوم مسلمين را تشكيل مى دهند نسبت مى دهد، در حالى كه معاصر او شيخ مفيد استاد كلام شيعه، در كتابهاى كلامى خود بر وجوب آن تصريح مى كند ومى فرمايد:

«امر به معروف ونهى از منكر به وسيله زبان ـ در صورت نياز ـ بر همه واجب كفايى است،تا حجت بر جاهل تمام شود».[١]

خواجه در تجريد مى گويد: «والأمر بالمعروف واجب وكذا النهي عن المنكر، وبالمندوب مندوب».

«امر به معروف ونهى از منكر واجب است وامر به مستحب، بسان خود او مستحب است».[٢]

شايد چيزى كه مايه اشتباه قاضى شده است، مسأله وجوب جهاد ابتدايى با كافران است كه در سخنان امام هشتم، چنين وارد شده است: «جهاد همراه با امام عادل واجب است، آن كس كه در اين جهاد در راه جان ومال خود كشته شود، شهيد است». [٣]

آيا مقصود از امام عادل، امام معصوم است يا مطلق پيشواى عادل؟ گروهى از محققان آن را به پيشواى عادل زمان هرچند امام معصوم نباشد تفسير مى كنند وفرمان او را در وجوب جهاد كافى ميدانند.[٤]

قاضى عبد الجبار، اماميه را به قول به عدم وجوب امر به معروف متهم كرده،