فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٣٤ - لطف مقرب

اين آيه مى رساند كه رفاه مطلق در زندگى بشر، مايه طغيان است وتا بشر با كاستيهاى زندگى روبرو نشود، در او روح توجه به معنويات زنده نمى شود، چنانكه مى فرمايد:(إنّ الإنسان ليطغى أن رأه استغنى) (سوره علق/٦و٧)

«انسان راه طغيان را در پيش مى گيرد، آنگاه كه در خود احساس بى نيازى كند».

روى اين اساس است كه پيامبران در مسير تبليغ، تنها به دليل وبرهان وحتى آوردن معجزات اكتفا نورزيده بلكه راه نويد وبيم را نيز پيموده اند وبه بندگان مطيع وعده بهشت داده ومخالفان را بيم عذاب داده اند. وقرآن پيامبران را چنين توصيف مى كند:(فبعث اللّه النبيين مبشرين ومنذرين) (بقره/٢١٣) «پيامبران نويد وبيم ده برانگيخت».

در سخنان امير مؤمنان به اين نوع از لطف كه آن را لطف مقرِّب مى گويند اشاراتى هست كه متن كلام او رانقل مى كنيم:

«أيها الناس انّ اللّه تبارك وتعالى لما خلق خلقه أراد أن يكونوا على آداب رفيعة وأخلاق شريفة فعلم أنّهم لم يكونوا كذلك إلاّ بأن يعرفهم مالهم وماعليهم، والتعريف لايكون إلاّ بالأمر والنهي، والأمر والنهي لايجتمعان إلاّ بالوعد والوعيد والوعد لايكون إلاّ بالترغيب، والوعيد لايكون إلاّ بالترهيب، والترغيب لايكون إلاّ بما تشتهيه أنفسهم وتلّذه أعينهم والترهيب لايكون إلاّ بضد ذلك...» [١]

«اى مردم خداوند بزرگ انسان را آفريد ومشيت او بر اين تعلق گرفت كه او را با ادب رفيع واخلاق شريف آشنا سازد واين كار جز با آشنا شدن آنها با واجبات ومحرمات صورت نميپذيرد، از اين جهت امر ونهى نموده وهر دو را با نويد وبيم همراه ساخت، براى انجام فرايض ترغيب، واز ارتكاب محرمات هشدار داد.