فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٠٠ - ١١ـ انكار آخرت

مورد كافر ومؤمن يكسان است وآيه مورد استناد در باره مؤمنان وارد شده است، چنانكه مى فرمايد: (يا أيها الذين آمنوا لاترفعوا أصواتكم فوق صوت النبي ولاتجهروا له بالقول كجهر بعضكم لبعض أن تحبط أعمالكم وأنتم لاتشعرون) (حجرات/٢١)

«اى افراد با ايمان، در محضر پيامبر، بلندتر از او سخن نگوييد ونزد او داد وفرياد نكنيد، مانند داد وفرياد برخى نزد برخى ديگر،مبادا اعمال شما در حالى كه نمى دانيد، باطل شود».

البته نمى توان گفت هر نوع اسائه ادب مايه حبط عمل مى گردد، مگر اينكه مايه هتك پيامبر به شمار آيد.

١٠ـ اقبال به دنيا واعراض از سراى ديگر

در آيه اى گرايش به دنيا وروى گردانى از سراى ديگر از اسباب حبط عمل معرفى شده است، چنانكه مى فرمايد: (من كان يريد الدنيا وزينتها نوف إليهم أعمالهم فيها وهم فيها لايبخسون اولئك الذين ليس لهم في الآخرة إلاّ النار وحبط ما صنعوا فيها وباطل ما كانوا يعملون)(هود /١٥ـ١٦)

«هركس دنيا وتجمل آن را بخواهد،(نتايج) اعمال آنان را بدون كم وكاست مى دهيم، آنان كسانى هستند كه براى آنها در سراى ديگر، چيزى جز آتش نيست وآنچه در اين جهان انجام دادهاند نابود مى شود واعمالشان باطل است».

١١ـ انكار آخرت

انكار آخرت يكى از عوامل حبط اعمال است، هرچند خود، عامل مستقلى نيست بلكه بازگشت به كفر است، چنانكه مى فرمايد: (والذين كذبوا ب آياتنا ولقاء الآخرة حبطت أعمالهم) (اعراف /١٤٧ ونيز كهف/١٠٥)