فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٨٨ - تفاوت مرجئه ووراجيه

نمى پذيرد. افرادى كه رابطه ايمانى آنان با خدا ورابطه روحى آنها با پيامبران قطع شده باشد، مورد شفاعت قرار نميگيرند، بت پرستان كه از عبادت خدا سرزده وبه عبادت مخلوق گراييده ويهودى كه دستش تا مرفق در خون پيامبران فرو رفته ودر گرد آورى دنيا براى خود حد ومرزى قائل نمى باشند، فاقد چنين رابطه اى مى باشند ونفى شفاعت در اين دو مورد، دليل بر نفى شفاعت در مورد افراد با ايمان نيست كه با حفظ رابطه، دچار لغزش مى شوند. وبه اصطلاح نفى اخص دليل بر نفى اعم نيست.

در مورد شفاعت گروه گنهكار، روايات متواتر ويا متضافرى وارد شده كه نمى توان آنها را ناديده گرفت وما بخش مهمى از احاديث شفاعت را در تفسير «مفاهيم القرآن» [١] گرد آوردهايم، رجوع به اين روايات، صحت معنى معروف شفاعت را ثابت مى نمايد وروشن مى شود كه شفاعت از آن افراد گنهكارى است كه به عللى نتوانسته اند مغفرت خدا را در دنيا جلب كنند و پيامبر در حق آنان فرموده است: «إدّخرت شفاعتي لأهل الكبائر من اُمتي» [٢] «من شفاعت خود را براى گنهكار امت خود ذخيره كرده ام، آنان كه مرتكب گناه كبيره شده اند».

البته اين حديث وامثال اينها جز يك روزنه اميد براى اين گروه چيزى نيست وهرگز نميتوان به اميد آن مرتكب گناه شد.

تفاوت مرجئه ووراجيه

در گذشته ريشه «مرجئه» را بيان كرديم وگفتيم، گروه مرجئه غير از گروه راجيه