فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ٢٠٢ - تكفير

«تكفير» متصور نيست، زيرا همان طور كه در گذشته ياد آور شديم، تخلف در وعد قبيح و نازيباست، نه در «وعيد» وهيچ مانع ندارد كه خدا از حق خود بگذرد ومؤاخذه ننمايد، تا چه رسد كه از روز نخست عقاب خود را مشروط بر نبودن «حسنات» در دفتر ونامه اعمال فاعل نمايد. در اين صورت، عدم عقاب به خاطر فقدان شرط است و ـ لذا ـ تخلف صدق نمى كند.

در برخى از آيات، مسأله «تكفير» وارد شده ولى هرگز از آنها نمى توان ضابطه اى كلى اتخاذ نمود، بلكه اجمالاً دلالت دارند كه خداوند از روى كرم، احياناً سيئات بنده خود را به خاطر يك رشته حسنات، ناديده گرفته وبر آنها عتاب نمى كند، چنانكه مى فرمايد:

(إن تجتنبوا كبائر ما تنهون عنه نكفر عنكم سيئاتكم وندخلكم مدخلاً كريماً) (نساء/٣١)

«اگر از منهيات بزرگ خود دارى كنيد، گناهان (كوچك) شما را نابود مى كنيم وهمگان را به جاى گرامى وارد مى سازيم».

اين آيه حاكى است كه خود دارى از گناهان بزرگ، مايه نابودى گناهان كوچك مى گردد واگر بناست از مفاد آيه ضابطه اى كلى اتخاذ كنيم، فقط مى توانيم در مورد گناهان صغيره بر يك چنين ضابطه اى دست يابيم.

ودر برخى از آيات، تقوا واحياناً ايمان وعمل صالح وايمان به آنچه كه بر پيامبر نازل شد،عامل تكفير معرفى شده اند[١] كه مى توانيد در تفسير آيات آنها، به تفاسير مراجعه نماييد.