فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٧٣ - ٣ـ تجويز عفو مايه جرأت است

با عدل الهى سازگار نيست.[١]

پاسخ: اين استدلال از بيان گذشته روشن مى گردد زيرا دعوت به گناه در صورتى انجام مى گيرد كه بخشودگى امر حتمى باشد نه احتمالى واگر اين گفتار صحيح باشد، بايد تشريع توبه وشفاعت نيز داراى چنين سرنوشتى باشد.

مساوات ميان مطيع وعاصى در صورتى است كه عاصى نيز بسان مطيع داراى پاداش باشد، در صورتى كه جريان چنين نيست. دومى در مواردى ممكن است معاقب باشد نه مثاب.

اصولاً ميان مرجئه وراجيه تفاوت آشكارى وجود دارد. گروه نخست عفو الهى را امر حتمى دانسته وبه ايمان قلبى اكتفا مىورزند وبا عمل سروكارى ندارند ولذا اين گروه را مرجئه مى نامند: گروهى كه ايمان را جلو انداخته وبه عمل اهميت نمى دهند.

ولفظ مرجئه مشتق از ارجى، يُرجى به معنى أخّر يؤخّر است واينان گروهى هستند كه ايمان را جلو وعمل را عقب مى افكنند، يعنى با عمل سر وكار ندارند.

در حالى كه جايگاه مخالفان معتزله در اين مسأله جايگاه اميد ورجا وبه اصطلاح، گروه راجيه يعنى اميدوار مى باشند، در مكتب مخالفان، گنهكاران از قهر الهى بيمناكند ولى از رحمت او مأيوس نمى باشند وبه خاطر همين اميد به عفو، گاهى براى حفظ رابطه خود با مقام ربوبى از بخشى از گناهان خوددارى مى كنند.

ودر هر حال طايفه اماميه در اين جا با معتزله مخالف بوده وبا ساير فِرَقِ اسلامى هم فكر مى باشند.[٢]