فرهنگ عقايد و مذاهب اسلامى - سبحانی، علیرضا - الصفحة ١٤٩ - قضا وقدر در كتاب وسنّت

(ما أصاب من مصيبة في الأرض ولافي أنفسكم إلاّ في كتاب من قبل أن نبرأها إنّ ذلك على اللّه يسير) (حديد/آيه ٢٢)(تقدير علمى).

هيچ ناگوارى در زمين ودر وجود شما پديد نمى آيد مگر اينكه پيش از آفريدن آن در كتابى نوشته ايم، اين براى خدا آسان است».

آيه هر چند در باره مصيبتهاى موجود در زمين (مانند كم آبى وسوخت حاصل ويا گرفتاريهاى انسان) سخن مى گويد، ولى ذكر اين دو، از باب مثال ونمونه است ودر واقع مى خواهد بگويد:آنچه كه در جهان رخ مى دهد، قبلاً در كتابى وجود دارد ودر آن خصوصيات وجودى شيئ نگاشته شده وهمه چيز ترتيب يافته است.

آيه اى كه همه پديده ها را در بر مى گيرد، آيه ياد شده در زير است:

(وكل شيء فعلوه في الزبر وكل صغير وكبير فيه مستطر) (القمر/٥٢ـ٥٣)

«هر چيزى كه انجام داده اند، در كتابهايى هست و هر كوچك و بزرگى در آن نهفته است».

اگر اين آيات از وجود علمى اشياء پيش از تحقق گزارش مى دهد. آيات ديگر را مى توان ناظر به تقدير عينى دانست مانند:

(إنّا كلّ شيء خلقناه بقدر)(القمر/٤٩)

«هر چيزى را با اندازه گيرى خاصى آفريديم).

(إن من شيء إلاّ عندنا خزائنه وما ننزله إلاّ بقدر معلوم) (الحجر/٢١)

«چيزى در جهان نيست مگر آنكه گنجينه هاى آن نزد ماست واز آن چيز، به اندازه معيّنى فرو مى فرستيم.»

پس از مرحله تقدير، مرحله قضا ووجوب وجود پديده فرا مى رسد، مهندس پس از محاسبه وتشخيص مصلحت، در انديشه خود مى گويد:بايد به اين كيفيت