مدت، گاه تابع مماليک بود و گاه با دولت آل رسول در يمن، دوستي و رابطه داشت. فرزندان وي تاسال ٧٣٧ با يکديگر درگير بودند تا آن که در اين سال رُمَيثه فرزند ابونمي، به استقلال بر مکه حکومت کرد. در اين سال ها، افزون بر مماليک و آل رسول، حکام مغولي ايران; از قبيل اولجايتو معروف به خدابنده و فرزندش ابوسعيد نيز که به اسلام گرويده بودند، در انديشه نفوذ در مکه بودند. پس از درگذشت رميثه در سال ٧٤٧ فرزندان و نوادگان وي تا زمان تسلط عثماني ها، بر اين شهر در سال ٩٢٣ حکومت کردند. آخرين شريف حاکم بر مکه در زمان سلطان سليم شريف، برکات بود که از اعقاب ابونمي به شمار مي آمد. عثماني ها که در سال ٩٢٢ و ٩٢٣ موفق به نابودي کامل دولت مماليک شده بودند، بر حجاز نيز تسلّط يافتند. امّا سران اين دولت نيز به دليل شرايط خاص حجاز، قانع شدند که مي بايست براي حفظ تسلط خود بر مکه، حاکميت اشراف حسني بر اين شهر را بپذيرند. اکنون به جاي مَحْمل مصري، که رهبري حُجاج را طي دو ـ سه قرن داشت، محمل رومي اعزامي از طرف سلطان سليم، مهم ترين محمل موجود در ايام حج به شمار مي آمد. اين محمل از شام به سوي حجاز حرکت مي کرد. ابونمي دوم، فرزند برکات پس از درگذشت پدرش در سال ٩٣٢ به جاي او نشست. وي يکي از قدرتمندترين اشرافي است که در طول قرن ها بر مکه حکمراني کرد. از مهم ترين اقدامات وي، اعلام بسيج عمومي و جنگ بر ضد قواي استعمارگر پرتغال بود که به سال ٩٤٨ به جده حمله کردند. وي تا سال ٩٧٤ بر مکه حکومت کرد و سپس حکومت را به فرزندش حسن سپرد که تا سال ١٠١٠ که در نجد درگذشت، بر اين شهر فرمانروايي کرد. پس از وي، فرزندش ابوطالب براي دو سال و سپس فرزند ديگرش ادريس تا سال ١٠٢١ حاکم مکه بودند. همه اين افراد، ناگزير مي بايست از طرف دولت عثماني به رسميت شناخته شوند. پس از ادريس، کساني از اعقاب ابونمي به امارت مکه رسيدند و به تدريج خود به خاندان هاي مختلف تقسيم شدند و ميان عموزادگان درگيري هايي نيز پيش آمد.