آثار اسلامي مکّه و مدينه - جعفريان، رسول - الصفحة ٣٤٥

خُدْري دانسته شده است. در قرن هفتم، زماني که ابن النجار (م ٦٤٣) کتاب خويش را نگاشت، مردم قبر فاطمه بنت اسد را در نزديکي قبر سعد بن معاذ زيارت مي کردند، اما سمهودي در وفاءالوفا[١] آن سخن را نادرست دانسته و قبر وي را در نزديکي بقعه ابراهيم فرزند رسول خدا(صلي الله عليه وآله) دانسته است.[٢] مَطَري (م٧٤١) نيز قبر او را در شمال قبر عثمان، يعني کنار سعد بن معاذ دانسته و گفته است که قُبّه اي روي آن وجود دارد.[٣] عباس بن عبدالمطّلب عباس عموي پيامبر(صلي الله عليه وآله) بوده و در حوادثي که در مکه بر آن حضرت گذشت، در جمع بني هاشم، از مدافعان رسول خدا(صلي الله عليه وآله) به شمار مي رفت. وي از اشراف مکه تلقّي مي شد و روحيه اشرافي نيز داشت. در عين حال، پس از آنکه اسلام آورد و به دليل کمکي که در جمع بني هاشم به رسول خدا(صلي الله عليه وآله) کرده بود و نيز به عنوان عموي آن حضرت، سخت مورد علاقه رسول خدا(صلي الله عليه وآله) بود. وي بعد از رحلت رسول خدا(صلي الله عليه وآله) به امير مؤمنان(عليه السلام) وفادار بود و در رجب سال ٣٢ هجري در روزگار عثمان بدرود حيات گفت. زماني که عباسيان به قدرت رسيدند، عنايت خاصي به مقبره جدشان در بقيع داشتند و همچنان که گذشت، زمان ناصر عباسي (٥٧٥ ـ ٦٢٢) که گرايش زيادي به مذهب تشيع داشت، بقعه اي روي مقبره عباس و چهار امام ساختند. عقيل بن ابي طالب وي فرزند ابوطالب و بيست سال بزرگتر از امير مؤمنان(عليه السلام) بود و از نسب شناسان معروف زمان خويش شمرده مي شد. وي خانه اي در نزديکي بقيع داشت که در همان خانه مدفون شد و حتي بر اساس نقل مورّخان، نام شمار ديگري نيز به عنوان کساني که