آثار اسلامي مکّه و مدينه - جعفريان، رسول - الصفحة ٢٣١

اسلام، اهل سنت، دوازده امام را در کنار خلفاي نخست و ائمه مذاهب چهارگانه دوست مي داشته اند و به همين دليل نامشان را در اين بزرگترين مسجد دنياي اسلام آورده اند. صُفّه زماني که مسلمانان مکه و نواحي اطراف به دستور رسول خدا(صلي الله عليه وآله) به مدينه هجرت کردند، آشکار بود که شهر امکان پذيرايي از تمامي آنان را ندارد. انصار با ايثار و گذشت، گروه بسياري از آنان را به خانه هاي خود بردند و برخي، دارايي خود را با آنان تقسيم کردند، اما برخي از مهاجران، همچنان بدون سرپناه باقي ماندند. چندي طول کشيد تا مسکن و مأوايي بيابند و کاري را پيشه خود سازند و درآمدي به دست آورند. طلحه انصاري مي گويد: هر مهاجري که وارد مدينه مي شد، اگر رفيقي داشت، بر او وارد مي شد و اگر کسي را نداشت، در صفّه منزل مي گزيد. من خود در صفّه اقامت کردم و پيامبر(صلي الله عليه وآله) روزانه براي ما قدري خرما مي فرستاد.[١] به هر روي، اين دسته از مهاجران فقير در قسمتي از مسجد که براي آنان درنظر گرفته شده بود، اسکان داده شدند. اين محل، سقفي داشت تا آنان از تابش خورشيد در امان باشند و بتوانند در سايه آن بياسايند. برخي از آنان شام را ميهمان انصار بودند، اما براي خواب به محل صفّه مي آمدند. در بيشتر موارد، مي بايست به اندک خوراکي که رسول خدا(صلي الله عليه وآله) براي آنان مي فرستاد و بيش از آن در اختيار آن حضرت نبود، قناعت مي کردند. يک بار، يکي از آنان گفت که از بس خرما به ما داده شد، شکممان آتش گرفت ! تعداد صُفه نشينان درگذر زمان متغيّر بود و کم و زياد مي شد و آنچه به طور پراکنده در کتاب هاي سيره آمده و اسامي آنان را به دست داده، شمارشان را تا هفتاد نفر نشان مي دهد. ابوهريره که خود پس از سال هفتم به مدينه آمده، مي گويد: من هفتاد تن ايشان