کنار همسرش ماند و فرداي آن روز، با دلي لبريز از عشق به اسلام به آوردگاه نبرد رفت و شَهْدِ شَهادت نوشيد. * عبدالله بن جَحْش بن رباب اَسَدي، از ديگر شهداي مهاجر است که در کنار حمزه مدفون شد و از جمع شهداي احد، تنها قبر حمزه و عبدالله مشخص است. همان گونه که اشاره شد، در اين جنگ حدود هفتاد تن از مهاجر و انصار به شهادت رسيدند; کساني که در روزهاي سخت به ياري اسلام شتافتند و از آن دفاع کردند. چندين خانواده بودند که چند تن از عزيزان خود را در اين غزوه از دست دادند. در حال حاضر، مقبرة الشهداي احد از مکان هاي بسيار مقدس و زيارتگاه هاي عمومي شهر مدينه است که تقريباً همه زائران مدينه، به زيارت آنجا نيز مي آيند. برخي ديگر از شهداي احد عبارت بودند از: * شمّاس بن عثمان قرشي که مجروح به مدينه آمد و يک شبانه روز بعد درگذشت و حضرت او را براي دفن به احد بازگرداند. * انس بن نضر که هشتاد و چند جاي ضربه و زخم بر بدنش بود. وي همان کسي است که وقتي شنيد کسي فرياد زد: محمد کشته شد بايد برويم و ما هم کشته شويم ! گفت: يا قَوم! اِنْ کانَ مُحَمَّد قَدْ قُتِلَ، فَاِنَّ رَبّ مُحَمَّد لَمْ يُقْتَل ; اگر محمد کشته شده، خداي محمد که کشته نشده و زنده است. * سعد بن ربيع از نقباي مردم مدينه، همچنين: * خارجة بن زيد، که او را همراه سعد بن ربيع در يک قبر نهادند. * عمرو بن جمُوح که لنگ بود و چهار فرزندش مانع از رفتن او به جبهه جنگ بودند. پيامبر(صلي الله عليه وآله) فرمود: شما او را منع نکنيد، چه بسا خداوند شهادت را نصيب او کند. * مالک بن سنان، پدر ابوسعيد خُدْري. * عبدالله بن عمرو بن حِزام نخستين شهيد احد که پيامبر(صلي الله عليه وآله) به فرزندش جابر فرمود: بر او گريه نکن. ملائکه همچنان او را زير بال خود داشتند تا به آسمانش بردند.[١]

[١] بهجة النفوس و الأسرار، ج ١، ص ١٤٤