عرب عاربه معروفند. قبيله اي که اسماعيل(عليه السلام) در ميان آنان بود، جُرْهم نام داشت که بعدها از ميان رفت و نشان آن در تاريخ گم شد. در دوره تسلّط جُرهم بر مکه بود که مردم موحّد و خداپرست اين ناحيه، پس از سال ها که عقايد توحيدي داشتند، بت پرست شدند. آنان به پيروي يکي از بزرگان خود با نام عمرو بن لُحَيّ، بتي را که وي از شام به مکه آورد و نامش هُبَل بود، پرستيدند. آنها در عين حال، به کعبه و خداي کعبه (ربّ البيت) نيز معتقد بودند. به مرور، بر تعداد بت ها افزوده شد تا آنجا که در زمان ظهور اسلام، بنا به اظهار برخي از منابع، نزديک به ٣٦٠ بت در اطراف و درون کعبه قرار داشت. اين افزون بر بت هايي بود که مردم در خانه هاي خود نگه مي داشتند. بعد از جرهم، قبيله خُزاعه بر مکه تسلّط يافت. پس از آن، به تدريج قريش توانست مکه را از دست آنها خارج سازد و خود بر آن مسلط شود. تاريخ احتمالي تسلط قريش بر مکه حدود دو قرن پيش از هجرت بوده است. قريش در مکه قُصَيّ بن کلاب، دامادِ رييس قبيله خُزاعه بود. او توانست پس از مرگ پدرِ همسرش، با استفاده از خاندان هاي متفرق قريش و با کمک آنها، که در اطراف مکه زندگي مي کردند، بر مکه تسلط يابد. قُصَي در آبادي مکه کوشيد و دارالندوه را براي مشاوره رؤسا و برجستگان و چهل ساله هاي قريشي پديد آورد و سروساماني به مکه داد. وي اداره امور مکه را به عنوان هاي: پرچمداري، پرده داري کعبه، سقايت حجاج، سفارت و ... تقسيم کرد و هر قسمت را به يکي از خانواده هاي قريش سپرد. نوشته اند که او در بازسازي کعبه نيز تلاش هايي داشته است. در روزگار پيش از قصي، اطراف کعبه تا فاصله زيادي از سکنه خالي بود; اما قصي آنها را در نزديکي کعبه آورد و تنها به اندازه طواف، محدوده اي را باقي گذاشت. پس از قصي، فرزندان وي عبدمناف و عبدالدار و بعد از آن نيز هاشم فرزند