آثار اسلامي مکّه و مدينه - جعفريان، رسول - الصفحة ٤٥

تسلط يافت، تصميم گرفت آيين مسيح را بر اين مناطق مسلّط سازد. از اين رو کليسايي بنا کرد و مصمم شد تا مردم عرب را از زيارت کعبه باز دارد و وادار کند تا به کليساي او بروند. شايد بتوان گفت که اودر پي توسعه مسيحيت بوده و وقتي با مقاومت عربها روبرو شده، تصميم گرفته است تا به مکه حمله کند و کعبه را ويران سازد. اين واقعه در سال تولد رسول خدا(صلي الله عليه وآله)، که به عام الفيل شهرت يافته، رخ داده است. ابرهه در زمان تسلط معنوي عبدالمطلب بر مکه، به اين شهر حمله کرد، اما به قدرت الهي، گرفتار عذاب شد و خود و سپاهيانش کشته شدند. پس از اين ماجرا، کعبه و قريش اعتبار بيشتري يافتند و عرب ها احترام بيشتري به خانه خدا و ساکنان مکه مي گذاشتند. در برخي نقلها محل انهدام سپاه ابرهه، همين مکاني است که امروزه وادي محسّر ; جاي حسرت اصحاب فيل ناميده شده[١] و وادي کم عرضي است که ميان سرزمين مشعر و منا قرار دارد; همان جايي که حجاج بايد صبحگاه روز دهم ذي حجه، يعني عيد قربان، پس از طلوع آفتاب، به سرعت آن وادي را طي کنند و وارد منا شوند; چرا که توصيه شده است که بايد از سرزمين هاي عذاب ديده، به سرعت گذشت. بناي کعبه به دست قريش کعبه همواره مقدس بود و اعراب بر گرد آن طواف مي کردند و به پرستش بت هاي خود مي پرداختند. زماني که رسول خدا(صلي الله عليه وآله) سي و پنج سال داشت، سيل از معلاةِ مکّه به سمت مسجد الحرام جاري شد و کعبه را ويران کرد، در پي آن، قريش تصميم به بازسازي کعبه گرفتند. آنان شرط کردند که در بازسازيِ کعبه جز از مال