آثار اسلامي مکّه و مدينه - جعفريان، رسول - الصفحة ٣٤٠

را توسعه دادند، محل دفن در مسجد قرار گرفت. وجود همين روايات سبب شد تا علماي برجسته شيعه نظير شيخ صدوق، شيخ مفيد، شيخ طوسي، ابن طاووس و علامه مجلسي مدفن حضرت را خانه خودش بدانند; جايي که اکنون در مسجد يا در حاشيه مسجد قرار گرفته است.[١] شيخ صدوق مي نويسد: روايات در باره مدفن فاطمه زهرا(عليها السلام) مختلف است. برخي از آنها مدفن را بقيع و برخي ديگر بين قبر و منبر مي دانند. برخي هم مدفن را خانه آن حضرت مي دانند که وقتي امويان مسجد را بزرگ کردند، قبر آن حضرت، داخل مسجد شد. اين قول نزد من صحيح است.[٢] محلي که به عنوان قبر آن حضرت در بقيع مشخص شده، پايين تر از قبور ائمه چهارگانه، در قسمت راست (شمال غرب) آنها قرار گرفته است و احتمال دارد که اينجا محل قبر فاطمه بنت اسد باشد. حضرت فاطمه(عليها السلام) يکي از زنان برگزيده عالم و مورد علاقه شديد رسول خدا(صلي الله عليه وآله)بود. درباره آن گرامي، فرزندان و شويش امام علي(عليه السلام)، فضايل بي شماري از رسول خدا(صلي الله عليه وآله) نقل شده است. يکي از آنها همان روايت مشهور است که پيامبر(صلي الله عليه وآله) او را پاره تن خود خواند و آزار به او را آزار خود شمرد. حضرت فاطمه(عليها السلام) وصيت کرد تا دور از چشم ديگران و شب هنگام دفن شود. بقعه ابراهيم تنها فرزندي که در مدينه نصيب رسول خدا(صلي الله عليه وآله) شد، ابراهيم بود که از مادري با نام ماريه قبطيه به دنيا آمد. اين زن توسط حاکم مصر به رسم هديه براي رسول خدا(صلي الله عليه وآله)فرستاده شد. ابراهيم در ذيحجه سال هشتم هجرت چشم به دنيا گشود و با تولّد او موجي از شادي و سرور مدينه را فراگرفت. محل تولّد وي، مکاني بود با نام مشربه ام ابراهيم