روزگار گذراندند. در اين دوره، همچنان شرفا بر مکه حکومت مي کردند. اين زمان، دولت عثماني درگير مجادلات سخت خود با دول اروپايي شد و افزون بر آن، جريان هاي ملي و لائيک در داخل، فعالانه در تلاش بودند تا از قدرت دولت عثماني بکاهند. آخرين سلطان قدرتمند عثماني، سلطان عبدالحميد (١٢٩٣ ـ ١٣٢٧) براي مدتي توانست سقوط دولت عثماني را به تأخير اندازد، اما در برابر توطئه دولت هاي اروپايي، مانند روسيه و انگليس و نيز مدعيان اصلاح در داخل ترکيه، به ويژه ملي گراها، کاري از پيش نبرد. از جريانهاي مهم در دولت عثماني، نهضت استقلال طلبي اعراب بر ضدّ ترک ها بود که با نام الثورة العربية الکبري از آن ياد مي شود. اين حرکت، ناشي از نفوذ ملي گرايي در سراسر دولت عثماني بود که در اصل رنگ ضدّ ترکي داشت. شريف حسين به انگيزه تأسيس يک دولت عربي بزرگ و با تحريک انگليسي ها، رهبري اين حرکت عربي را در اختيار گرفت. اين اقدامات منجر به سلطه شريف حسين بر حجاز شد که تا پيش از سقوط اين منطقه به دست وهابيان بر آن حکومت مي کرد همزمان دو پسرش يکي عبدالله بر اردن و ديگري فيصل بر عراق حکومت کردند. فيصل ابتدا در سوريه تشکيل حکومت داد; اما فرانسوي ها او را از آنجا بيرون کردند و پس از آن انگليسي ها عراق را در اختيار وي گذاشتند. در اين دو ناحيه، يعني عراق و اردن، شريف حسين را به عنوان خليفه جديد شناختند و او را اميرالمؤمنين و ملک العرب ناميدند. اما قدرت شريف حسين، دوام نيافت; زيرا وهابيان نجد که سال ها با شرفا در جنگ و گريز بودند، با رهبري جديدي توانستند نجد را تصرف کنند و به آرامي به سوي حجاز حرکت نمايند. مرحله دوم دعوت وهابيان با فعاليت عبدالعزيز بن عبدالرحمان (ملک عبدالعزيز بعدي) در سال ١٣١٩ / ١٩٠٢ م آغاز شد. اين همان سالي است که وي از کويت به نجد آمد و پس از تسلط بر نجد و توسعه قدرت خود، به تدريج به سوي حجاز و سرزمين