حلال، بهره نگيرند; و چون مال حلالي که به دست مي آمد، براي اين کار کافي نبود! هر طايفه اي از قريش، ساختن گوشه اي از آن را بر عهده گرفت و بدين سان ساختمان کعبه سامان يافت. پس از آن که ساختمان کعبه پايان يافت، نوبت نصب حجرالاسود رسيد و آن سنگ مقدسي بود که پيشينه اش به قدمت خود کعبه مي رسيد و نصب آن امتياز خاصي را مي طلبيد. بنا به نقل هاي تاريخي، قريش در نصب آن با يکديگر به جدال برخاستند، تا آنجا که نزديک بود کار به مقاتله و کشتار بينجامد. در نهايت حکميّت شخصي را که همان لحظه وارد مسجد الحرام شود، پذيرفتند. آن شخص، کسي جز محمد امين نبود. محمد پيشنهاد کرد تا سنگ را در پارچه اي قرار دهند که دادند; پس از آن، از هر طايفه، کسي گوشه اي از آن را گرفت و جمعاً سنگ را تا محل نصب آن بالا آوردند. آنگاه رسول خدا(صلي الله عليه وآله) آن را برداشت و در جايگاه خود قرار داد. ارتفاع کعبه در اين بنا تا ٦٤/٨ متر رسيد. سقفي نيز براي آن قرار داده شد که آب آن به وسيله ناوداني به حِجر اسماعيل مي ريخت. داخل کعبه بارنگ آميزي و تصاويري از ابراهيم و مريم مقدس در حالي که عيسي(عليه السلام) را در بغل داشت! تزيين شده بود. حدود چهار يا پنج سال پيش از بازسازي کعبه، امير مؤمنان(عليه السلام) در کعبه متولد شد. در اين باره نقل هاي تاريخي