ميان صفا و مروه توسط هاجر براي جستجوي آب نقل کرده اند، درمي يابيم که بيشتر سنّت هاي مربوط به حج، برگرفته از همين وقايع است; يعني وقايع زندگي انسان هاي پاک و موحّد، ـ که يادگار دينِ حنيف بودند ـ سرمشقي براي ديگر انسان هاي موحّد شده و به عنوان شعائر خداوند باقي مانده است. حج، احياي شعائر الهي و پاسداري از دين توحيدي است. حج صورت مناسکي و نمادين يک خاندان برجسته موحّد است که پدر اين خانواده ابراهيم است; شخصي که پدر اديان توحيدي در دوره شناخته شده تاريخ است. دو فرزند وي اسماعيل و اسحاق، سر منشأ اقوام موحّد در شاخه بني اسرائيلي آن، شامل دين يهودي و مسيحي و شاخه عربي آن، شامل امّت اسلامي مي باشند. از اين روست که خداوند، دين اسلام را دين حنيف ناميد و نام مسلمان را براي مسلمانان، از زبان حضرت ابراهيم(عليه السلام) برگزيد و خانه کعبه را نيز کعبه ، البيت الحرام ، البيت العتيق نام نهاد. برخي، بيت المعمور را نيز نام ديگري براي کعبه دانسته اند. ساختمان کعبه که به دست ابراهيم(عليه السلام) بنا شد، بر اساس برخي نقل ها، حدود ٣٢/٤ متر ارتفاع داشته و ديوار شرقي آن ٢٤ متر، ديوار غربي ١٠/٢٣ متر، ديوار شمالي ٥/١٦ متر و ديوار جنوبي ١٥ متر بوده است. در آن زمان خانه کعبه سقفي نداشت و ديوارهاي آن از سنگ بنا شده بود. مکه و کعبه بعد از اسماعيل(عليه السلام) گذشت که اسماعيل(عليه السلام) در ميان عرب هاي نواحي مکه رشد يافت و از ميان آنان همسري برگزيد. نسلي که از وي پديد آمد، به عرب هاي عدناني نامور است. اين عدنان در نسب نامه قريش، نياي پيامبر خدا(صلي الله عليه وآله) معرفي شده و عربهاي عدناني، به اين اعتبار که از نسل اسماعيل اند، در واقع عرب نيستند; چرا که اسماعيل(عليه السلام) نه عرب، بلکه از نژاد مردمان بين النهرين بود. از اين روست که به آنها مستعربه به معناي عرب شده مي گويند. در برابر عدناني ها، قحطاني ها يا عرب هاي جنوبي هستند که به عرب اصيل يا