اين به دليل کوهِ برافراشته احد بود که منفذي به آن سوي نداشت. تنها سمت چپ آنها (قسمت شرق) حدّ فاصل کوه رمات و احد مشکل داشت. رسول خدا(صلي الله عليه وآله) در اين انديشه بود که اين ناحيه را نيز امنيت بخشد. اين تأمين دو دليل داشت: ١ـ جلوگيري از حمله دشمن از پشت سر به سپاه اسلام، مسأله اي که اتفاق افتاد. ٢ـ ممانعت دشمن از دستبرد به قرارگاه مسلمانان، که در مدخل شِعب قرار داشت. بنابراين، رسول خدا(صلي الله عليه وآله) تصميم گرفت با مستقر کردن پنجاه نفر تيرانداز بر بالاي رمات، مسلمانان کنترل حدّ فاصل ميان احد و رمات را، که منتهي به قرارگاه مسلمانان مي شد، در دست بگيرند. اکنون پرسش اين است که نيروهاي تيرانداز مستقر در بالاي کوه رمات، بايد کدام منطقه را حفاظت مي کردند و با تيراندازي خود، مانع از نفوذ دشمن از کدام ناحيه مي شدند؟ آنچه منطقي به نظر مي رسد اين است: کسي که بر روي جبل رمات ايستاده، بايد