آثار اسلامي مکّه و مدينه - جعفريان، رسول - الصفحة ٣٥

وَهَذَا الْبَلَدِ الاَْمِينِ " .[١] خداوند همچنين دعاي ابراهيم(عليه السلام) را در باره اين شهر اجابت کرد; زماني که به پروردگار خود عرض کرد: " رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَداً آمِناً وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنْ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللهِ وَالْيَوْمِ الاْخِرِ " [٢] وآن را حرم امن خود قرارداد. رسول خدا(صلي الله عليه وآله)به هنگام خروج از حرم مي فرمود: مَا أَطْيَبَکِ مِنْ بَلَد وَ أَحَبَّکِ إِلَيَّ وَ لَوْ لا أَنَّ قَوْمِي أَخْرَجُونِي مِنْکِ مَا سَکَنْتُ غَيْرَکِ .[٣] چه شهر پاکي هستي تو و چقدر دوست داشتني براي من. اگر نبود که قوم من، مرا از اين شهر بيرون کردند، جز در تو سکونت نمي کردم. [٤] امام باقر(عليه السلام) در باره اين شهر فرمود: النَّائِمُ بِمَکَّةَ کَالْمُتَهَجِّدِ فِي الْبُلْدَانِ ;[٥] خوابيدن در مکّه، مساوي با شب زنده داري در شهرهاي ديگر است. [٦] امام صادق(عليه السلام) نيز فرمود: أَحَبُّ الاَْرْضِ إِلَي اللَّهِ تَعَالَي مَکَّةُ وَ مَا تُرْبَةٌ أَحَبُّ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ تُرْبَتِهَا وَ لا حَجَرٌ أَحَبُّ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ حَجَرِهَا وَ لا شَجَرٌ أَحَبُّ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ شَجَرِهَا وَ لا جِبَالٌ أَحَبُّ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ جِبَالِهَا وَ لا مَاءٌ أَحَبُّ إِلَي اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ مَائِهَ .[٧]