در دار عقيل دفن شده اند، آمده است; از جمله آنان، ابوسفيان بن حارث بن عبدالمطلب بود که در سال ٢٠ هجري پس از بازگشت از سفر حج در مدينه درگذشت و در دارعقيل مدفون شد. برخي هم اساساً در اين که عقيل در مدينه درگذشته باشد، اظهار ترديد کرده و نوشته اند که او در شام درگذشته است.[١] نيز گفته شده که قبر کساني چون عبدالرحمان بن عوف و سعد بن ابيوقاص هم در نزديکي محلي است که گفته مي شود عقيل و عبدالله بن جعفر در آنجا مدفون هستند. گذشت که ابن عوف در نزديکي قبر عثمان بن مظعون و در واقع، در نزديکي جايي که در حال حاضر قبر ابراهيم فرزند رسول خدا(صلي الله عليه وآله) است، مدفون مي باشد. عبدالله بن جعفر جعفربن ابي طالب يکي از نخستين مسلمانان در شهر مکه بود که در جريان هجرتِ مسلمانان به حبشه، از طرف پيامبر(صلي الله عليه وآله) به سرپرستي مهاجران برگزيده شد. وي در سال هفتم هجرت به مدينه بازگشت و در غزوه مؤته به عنوان فرمانده اول مسلمانان شرکت کرد و در همان جنگ به شهادت رسيد. در اين وقت بود که رسول خدا(صلي الله عليه وآله) فرزند او عبدالله را در آغوش گرفت و در باره جعفر فرمود: خداوند عوض دستان او ـ که قطع شد ـ دو بال به وي خواهد داد که در بهشت همراه فرشتگان پرواز کند. به همين دليل آن حضرت را جعفر طيّار ناميدند. در حال حاضر، قبر وي، از مزارهاي مهم در مؤته ـ واقع در کشور اردن ـ به شمار مي آيد که در سال هاي اخير بازسازي شده و ضريح تازه اي بر مزار وي نصب گرديده است. فرزند وي عبدالله آن زمان کودکي خردسال بود که پيامبر(صلي الله عليه وآله) در حق وي بسيار محبّت کرد. پس از پيامبر(صلي الله عليه وآله) عبدالله همچنان شخص محترمي بود و همسر زينب، دختر علي بن ابي طالب و نور ديده فاطمه زهرا(عليها السلام) شد.

[١] نزهة الناظرين، ص ٢٧٨