اصيل شيعه است. امام باقر(عليه السلام) در سال ١١٤ يا ١١٧ قمري به تحريک هشام بن عبدالملک به شهادت رسيد و در کنار پدرش حضرت سجاد(عليه السلام) در بقيع مدفون شد. امام صادق(عليه السلام) امام صادق(عليه السلام) که ششمين امام معصوم است و مذهب شيعه با نام او به عنوان مذهب جعفري شناخته مي شود، در سال ٨٠ يا ٨٣ قمري در مدينه به دنيا آمد و پس از رحلت پدر، رهبري فکري و سياسي شيعيان اصيل پيرو مذهب اماميه را برعهده گرفت. آن حضرت تا سال ١٤٨ قمري در قيد حيات بود. در اين مدت نزديک به چهارهزار نفر شاگرد در محفل درسش حاضر شدند و از دانش آن حضرت بهره بردند. امام صادق(عليه السلام)مورد ستايش تمامي عالمان عصر خويش بود. در متون ديني شيعه، چندين هزار روايت از آن حضرت در تفسير، اخلاق و به ويژه فقه، رسيده که باعث عظمت حديث شيعه و موجب تقويت بنيه علمي آن است. امام صادق(عليه السلام) کوشيد تا شيعيان را در برابر ديگران مسلّح به دانش حديث و فقه کند وبا انحرافاتي که ممکن بود در ميان شيعه به وجود آيد، به مبارزه برخيزد. در دوره اين امام نيز جز در چند سال نخست دولت عباسي، فشاري سخت بر شيعيان وجود داشت. منصور، دوّمين خليفه عباسي، نسبت به امام صادق(عليه السلام) سخت کينه داشت و عاقبت نيز به نوشته مورّخان در ٢٥ شوال سال ١٤٨ هجري، آن حضرت، به تحريک وي مسموم شد و به شهادت رسيد. امام صادق(عليه السلام) در کنار جد و پدرش در بقيع به خاک سپرده شد. در گذشته، قبور اين چهار امام، با قبّه اي که برفراز آن ساخته شده بود، به عنوان يکي از زيارتگاه هاي مسلمانان، بهويژه شيعيان، شناخته مي شد; يکي از مشهورترين اين بناها، از آن مجدالملک قمي براوستاني وزير برکيارق سلجوقي است که در قرن پنجم بر فراز قبور امامان ساخته شده بود. اما اين آثار در سال هاي