امام سجّاد(عليه السلام) امام سجّاد(عليه السلام) چهارمين امام شيعه، در سال ٣٨ قمري متولد شد و دوران رشد خود را در عهد امامت امام مجتبي(عليه السلام) و پدر خود حسين بن علي(عليهما السلام) سپري کرد. آن حضرت در کربلا حضور داشت، اما به دليل بيماري در جنگ شرکت نکرد. پس از آن نزديک به سي و چهار سال; يعني تا سال ٩٤ قمري، رهبري شيعه را بر عهده داشت. اين دوره، دوره اي سخت بود و شيعيان به شدت تحت فشار امويان قرار داشتند. آن حضرت از راههاي گوناگوني توانست شيعيان خالص را در اطراف خويش گرد آورد و راه را براي فرزندش امام باقر(عليه السلام) باز کند. از مهمترين يادگارهاي امام سجاد(عليه السلام) دعاهاي آن حضرت است که سرشار از مفاهيم عالي اخلاقي و عبادي و سياسي است و بخشي از آن ها در صحيفه سجاديه است که پس از قرآن و نهج البلاغه، يکي از مهمترين متون ديني ما به شمار مي آيد. بنا به آنچه در برخي از منابع تاريخي آمده است، امام سجاد(عليه السلام) در سال ٩٤ قمري به تحريک وليد بن عبدالملک مسموم گرديد و به شهادت رسيد و در کنار امام مجتبي(عليه السلام) در بقيع مدفون شد. امام باقر(عليه السلام) امام محمد باقر(عليه السلام) پنجمين امام شيعه، در سال ٥٨ قمري به دنيا آمد و تا سال ٩٤ قمري در کنار پدرش در مدينه زندگي مي کرد. پس از رحلت پدر، رهبري شيعه را در دست گرفت. آن امام مشغول حفظ عقايد ديني از تحريف شد و کوشيد تا با تربيت شاگردان فراوان، معارف اصيل اسلام را از تحريف امويان حفظ کند. امام باقر را به دليل علم و دانش فراوانش، باقرالعلوم; يعني شکافنده علوم لقب دادند. جابر انصاري، از آخرين صحابه برجاي مانده، سلام رسول خدا(صلي الله عليه وآله) را به او رساند و امام را بوسيد. امام در اوج نزاع هايي که ميان عالمان مدينه بر سر مسائل اعتقادي و احکام فقهي درگرفته بود، خطوط روشني را در فقه و تفسير و سيره نبوي تبيين کرد که تکيه گاه شيعيان در مذهب