ياد گرديده است.[١] پيش از اين، شرحي از چگونگي بناي قبه امامان در دوره عثماني و تخريب آن به دست وهابي ها گذشت. در اينجا، شرح حال مختصري از زندگي چهار امام بقيع را مي آوريم: امام مجتبي(عليه السلام) ريحانه رسول خدا(صلي الله عليه وآله)، حسن بن علي(عليهما السلام) در پانزدهم رمضان سال سوم هجرت به دنيا آمد. وي و برادرش امام حسين(عليه السلام) مورد علاقه شديد رسول خدا(صلي الله عليه وآله) بودند و به عنوان فرزند آن حضرت شناخته مي شدند. امام مجتبي(عليه السلام)، بعد از رسول خدا(صلي الله عليه وآله)، در کنار پدرش امير مؤمنان(عليه السلام)، در جنگ هاي جمل، صفين و نهروان شرکت کرد. پس از شهادت اميرمؤمنان(عليه السلام)، با نصب پدرش، مردم عراق با او بيعت کردند، اما به دلايل متعددي وي را همچون پدرش در جنگ با معاويه تنها گذاشتند. او نيز به اجبار حکومت را رها کرد و عازم مدينه شد. اين رخداد در سال ٤١ هجري اتفاق افتاد. پس از آن، امام مجتبي(عليه السلام) به مدت ده سال در مدينه با شيعيان خود در ارتباط بود. امام حسن(عليه السلام) اسوه کاملي براي اخلاق اسلامي بود و بارها اموال خويش را نصف کرد و نيمي از آن را در راه خدا بخشيد. عاقبت به توطئه معاويه و به دست همسر نابکارش جَعْده دختر اشعث بن قيس، مسموم شد و به شهادت رسيد. مردم مدينه در سوگ آن امام به ماتم نشستند. امام حسن(عليه السلام) علاقه مند بود تا در کنار جدّش رسول خدا(صلي الله عليه وآله) به خاک سپرده شود; اما مروانيان با همکاري شخصي که ادعاي مالکيت زميني را داشت که رسول خدا(صلي الله عليه وآله) در آنجا مدفون شده بود، مانع اين کار شدند. امام حسين(عليه السلام) به خاطر توصيه برادر به عدم ايجاد درگيري، برادرش را در بقيع به خاک سپرد.

[١] التعريف، ص ٤٣