انجام رسانيد. در همان نزديکي، مقبره اي هم براي اميرچوپان ـ از سلسله چوپانيان عراق عجم ـ بوده است.[١] به طور معمول قبوري که دو سنگ ـ يعني يکي در بالا و ديگري در پايين ـ دارد، صاحب آن زن و قبوري که تنها يک سنگ دارد، نشان از مرد بودن صاحب آن مي باشد. طي دو دهه گذشته، دو بار ديوار بقيع تخريب و بازسازي شده است. بازسازي جديد که در روزگار فهد صورت گرفت، بقيع را به مقدار زيادي از حالت ويرانه اي که پيش از آن داشت، درآورد. در اين طرح که هماهنگي وضعيت بقيع با مجموعه طرح حرم نبوي مورد توجه بود، ابتدا ديواره هاي بقيع به شکل زيبايي ساخته شد; سپس در داخل بقيع طي سال هاي ١٤١٨ ـ ١٤١٩ مسيرهاي رفت و آمد سنگفرش گرديد و مانع از برخاستن خاک به دليل شلوغي جمعيت شد. اين در حالي است که اميد مي رود قبور ائمه بقيع، دست کم سنگفرش شده و از اين وضعيت بدر آيد. گفتني است روزگاري نيز که اين بقعه ها وجود داشت، به دليل تسلّط دولت عثماني، آنچنان که بايد و شايد اجازه آباداني بقعه ائمه داده نمي شد. شايد هم در آن روزگار، سلاطين شيعه ايران به اين امر توجهي نداشتند. يک زائر زن که اواخر دوره صفوي به زيارت قبر پيامبر(صلي الله عليه وآله)، فاطمه زهرا(عليها السلام) و سپس بقيع رفته، در وصف قبور امامان چنين سروده است: چو گرديدم بدان دولت ميسّر *** شدي چشمم از آن مرقد منوّر پس آنگه رو سوي زهرا نمودم *** به درگاهش جبين خويش سودم ز خاک مرقد آن مهر تابان *** کشيدم بر دو ديده توتيا سان مشرف چون شدم زان خلد رضوان *** روان گشتم به پابوس امامان چو بر آن آستان عرش بنيان *** که مي شد تازه از وي دين و ايمان رسيدم ديده را روشن نمودم *** جبين خويش را بر خاک سودم

[١] نزهة الناظرين، ص ٢٨١