و رسول اکرم(صلي الله عليه وآله) آنان را درصفّه اسکان داده بود. آنان چهارصدتن بودند که رسول خدا هر صبح و شام بر آنان سلام مي کرد و حالشان را مي پرسيد. روزي به آنان سر مي زد، که ديد يکي از آنان کفش خود را پينه مي زند و دوّمي را ديد که جامه اش را وصله مي کند وسوّمي را ديد موهاي سرش را مي شويد. پيامبرخدا(صلي الله عليه وآله) هر روز براي هر يک از ايشان يک مدّ خرما تقسيم مي کرد. مردي از ايشان برخاست و گفت: اي رسول خدا ، اين خرماهايي که شما به ما مي خورانيد شکم هاي ما را مي سوزاند ! رسول خدا(صلي الله عليه وآله) فرمود: به خدا سوگند اگر مي توانستم، دنيا را در اختيار شما مي گذاشتم; اما شما پس از من مي مانيد و هر صبح و شام غذاهاي رنگارنگ و ظرف هاي فراوان پرطعام خواهيد داشت. برخي از شما صبح سفره اي چهارگوش و پهن بگشايد و شب سفره اي ديگر. شما خانه هاي بزرگ مي سازيد و همانند کعبه آن را بلند و آراسته بالا مي بريد. يکي از اصحاب صفه برخاست و گفت: اي رسول خدا ، من به آن زمان راغب تر و علاقمندترم. آن زمان کي فراخواهد رسيد؟ حضرت فرمود: شما در اين زمان، بهتر از آن زمان هستيد. اگر (اکنون) شکم خود را از حلال پر کرده باشيد، بيم آن هست که (فردا) از حرام هم پر کنيد. (١) زميني که به اهل صفه اختصاص داده شده بود، مساحتي ٩٦ متري و مسقّف بود که در منتهااليه شرقي مسجد و به عبارتي در انتهاي مسجد، کناره ديواره شمالي آن قرار داشت. بنابراين، جايي که امروزه به عنوان صفه نشان مي دهند و در اصل دَکَّة الأغاوات ـ دکه آغايان يا خواجگان حرم ـ نام دارد، نبايد محل اصلي صفّه باشد، بلکه صفه در غرب آن داخل مسجد زمان پيامبر(صلي الله عليه وآله) قرار داشته است. مکان موجود که به خطا صفّه ناميده مي شود، در عصر پيامبر(صلي الله عليه وآله) و تا زمان توسعه مسجد توسط وليدبن عبدالملک به سال ٨٨ ـ ٩١ خارج از مسجد بوده و محل حجرات برخي از زنان رسول خدا(صلي الله عليه وآله) بوده است. ١ . علامه مجلسي، بحار الأنوار، ج ٢٢، ص ٣١٠ ; ج ٧٠، ص ١٢٨ و ج ٧٢، ص ٣٨ و نيز نکـ : فصلنامه ميقات حج ، ش ٢١، صص ٧٧ و ٧٨