٢ ـ استوانه توبه ستون توبه يادآور خاطره اي است درباره يکي از اصحاب رسول خدا(صلي الله عليه وآله) به نام بشير بن عبدالمنذر انصاري مشهور به ابولبابه. زماني که در سال پنجم هجرت، احزاب مشرک به مدينه يورش آوردند و در شمال مدينه با خندق روبرو شدند، به فکر اتحاد با يهوديان بني قريظه افتادند که در قسمت جنوبي مدينه ساکن بودند و مي توانستند با گشودن دروازه هايشان، احزاب را به مدينه راه دهند. يهود بني قريظه با رسول خدا(صلي الله عليه وآله)پيمان داشتند و به رغم اين پيمان، با مشرکان همراهي کردند. پس از خاتمه حمله احزاب، رسول خدا(صلي الله عليه وآله) به سراغ بني قريظه رفت و آنان را در حصار گرفت. ابولبابه از طرف رسول خدا(صلي الله عليه وآله) نزد بني قريظه رفت تا با آنان سخن بگويد. وي از روي بي توجهي به اشاره، به آنان گفت: چون نقض عهد کرده اند، مرگ در انتظار آنهاست. اين سخن مي توانست بني قريظه را به دفاعي سخت در برابر مسلمانان وادار کند. ابولبابه که خود متوجه خطاي خويش شده بود، از قلعه بني قريظه خارج شد و مستقيم به سوي مسجد رفت و خود را به يکي از ستون ها بست و شروع به گريه و زاري کرد و نماز خواند. در کتابهاي سيره آمده است که آيه ٢٧ سوره انفال که خداوند به مسلمانان دستور مي دهد که خيانت به خدا و رسول نکنند، در باره ابولبابه است. گرچه در اين باره ترديد جدي وجود دارد; زيرا سوره انفال مربوط به سال دوم هجري و جنگ بدر است. به هر روي، خبر رسيد که خداوند توبه ابولبابه را پذيرفته است. اين ستون به خاطر همين نقل، به نام ستون توبه معروف است. ٣ ـ استوانه وفود يکي از کارهاي جاري رسول خدا(صلي الله عليه وآله)، ملاقات با سران قبايل براي آشنا ساختن آنان با اسلام و يا مذاکرات سياسي بود. آن حضرت محلي را در مسجد به اين امر اختصاص داده بود وهميشه در همان مکان، هيأت ها را به حضور مي پذيرفت. محل اين ملاقات ها در کنار ستوني از ستون هاي مسجد بود که بعدها به نام