روي آن بنشيند و بدينوسيله هم مردم او را ببينند و هم آن حضرت از ايستادن خسته نشود. در برخي ديگر از نقل ها آمده است که پيش از آن، سکّويي از گِل ساخته بودند که آن حضرت بر روي آن مي نشست و تنها در سال هفتم هجرت بود که منبري چوبين ساختند. اين منبرِ سه پله اي تا زمان حکومت معاويه مورد استفاده بود. معاويه براي کسب وجهه و حق جلوه دادن خود، خواست تا منبر رسول خدا(صلي الله عليه وآله) را از مدينه به شام ببرد، اما مردم مدينه دست به اعتراض زدند و از اين کار ممانعت کردند. بعدها نجّاري، شش پلّه بر همان منبر ساخت که مجموعاً نُه پلّه شد. اين منبر بر اثر گذشت زمان از ميان رفت و قسمتي از آن در قرن ششم به عنوان تبرّک مورد استفاده قرار مي گرفت. در سال ٦٥٤ مسجد نبوي آتش گرفت و منبر سوخت. نوشته اند که سوخته منبر را در محلي که اکنون منبر فعلي قرار دارد، دفن کردند. در سال ٦٦٤ منبر جديدي توسط حاکم مملوکي مصر، بَيْبَرس، براي مسجد نبوي فرستاده شد. پس از آن در سال ٧٩٧ منبري ديگر و سپس در سال ٨٢٠ باز هم منبر ديگري نصب شد که در آتش سوزي سال ٨٨٦ از ميان رفت. قايتباي در سال ٨٨٩ منبري فرستاد که آن نيز در سال ٩٩٨ با منبري که سلطان مراد عثماني فرستاد و تا به امروز باقي مانده، عوض شد. اين منبر يکي از آثار ارزشمند هنري به شمار مي آيد. محراب محراب در محلي ساخته شده که رسول خدا(صلي الله عليه وآله) در آنجا نماز مي گزارد و پيشاني خويش را به عنوان سجده در برابر حق تعالي بر خاک آن مي نهاد. محراب به معناي صدر و بالاي مجلس است و از نظر سابقه ديني، مربوط به محراب هايي است که در کليساها بوده است. محل نماز رسول خدا(صلي الله عليه وآله) کاملا مشخص است و در اينکه محل آن، همين محراب