همين تعريف و تمجيدها سبب شد تا اين شهر کوچک، بهترين و زيباترين نام ها را، که نزديک به يک صد نام مي شود، به خود اختصاص دهد: المؤمنه، المحبوبه، المقدسة،الباره، دارالأبرار، ارضُ الله، طابَه، طَيْبه، سيّدة البلدان، دارالسلام، المحرّمه، المبارکه، المحروسه، المرحومه، الجبّاره، المختاره، القاصمه، حرم رسول الله، الموفّيه، قلب الايمان، قبّة الاسلام، المعصومه، بيت رسول الله و نام هاي ديگر.[١] رسول خدا(صلي الله عليه وآله) مدينه را اين گونه توصيف کردند: مدينه محل هجرت من، محل قبر من و محلي است که من از آنجا برانگيخته خواهم شد . پيامبر خدا(صلي الله عليه وآله) در مدينه پيش از هجرت پيامبر به مدينه، تني چند از اصحاب به يثرب رفته و در قبا سکونت کردند. سپس رسول خدا(صلي الله عليه وآله) در آغاز ماه ربيع الاول راهي يثرب شد. مردم مسلمان شده يثرب، بي صبرانه انتظار ورود آن حضرت را داشتند و از ايشان در قبا استقبال کردند. آنگاه مسلمانان واقعي مدينه، طي ده سال با خلوص تمام از وي و آرمان هاي آن حضرت دفاع کردند. در اينجا خلاصه اي از حوادث اين ده سال را مي آوريم: نخستين اقدام پيامبر(صلي الله عليه وآله) در مدينه، ساختن مسجد بود; جايگاهي که افزون بر مرکزيت عبادي، مرکزيت فرهنگي، سياسي و اداري نيز داشت; و يکي از تکيه گاه هاي اصلي اسلام در ميان مسلمانان بود. دومين اقدام آن حضرت، ايجاد يک پيمان عمومي ميان مسلمانان مدينه بود. در اين معاهده که همه مسلمانان براي اجراي آن متعهد شدند و با رسول خدا(صلي الله عليه وآله) بيعت کردند، حاکميت براي خدا و رسولش شناخته شد و بخشي از قوانين حقوقي و جزايي اسلام به عنوان قانون تثبيت گرديد.

[١] براي توضيحات بيشتر در باره نامهاي مدينه و معاني آنها نکـ : مقاله نامهاي مدينه ، احمد زماني، فصلنامه ميقات حج ، ش ٧، صص ١٧٨ ـ ١٥٨