ميان عرب ها نفوذي فراوان داشت. عبدالمطّلب دو سال سرپرستي رسول خدا(صلي الله عليه وآله) را عهده دار بود. برخي از اعمال او که به احتمال قريب به يقين، برگرفته از سنّت ابراهيمي و از مکتب حُنَفا بود، همچون سنّتي در ميان عرب ها مورد پيروي قرار گرفت و حتي اسلام نيز شماري از آنها را تأييد کرد. عبدالمطّلب را بايد يکي از احياگران آيين ابراهيمي دانست. * ابوطالب ـ چهره شاخص ديگر، ابوطالب فرزند عبدالمطّلب و عموي پيامبر(صلي الله عليه وآله)است. وي در پرده تقيّه توانست حمايتي قابل ستايش از رسول خدا(صلي الله عليه وآله) در برابر فشار مشرکان به عمل آورد. او در برابر تهديدهاي قريش، حاضر نشد رسول خدا(صلي الله عليه وآله) را به آنان تسليم کند و حمايت آشکار خود را از آن حضرت در همه مراحل اعلام کرد. اشعار زيادي از ابوطالب بر جاي مانده که، علاوه بر ايمان عميق او، نشان دهنده چهره ادبي اين بزرگمرد هاشمي است. اين اشعار، ضمن ديوان وي که در قرن سوم فراهم آمده، موجود و به چاپ رسيده است. بر اساس اسناد دقيق تاريخي، وي بزرگترين حامي پيامبر(صلي الله عليه وآله) در سال هاي خفقان در مکه بود. ابوطالب در همان آغاز بعثت، فرزندانش علي و جعفر را به خدمت رسول خدا(صلي الله عليه وآله) فرستاد و خود نيز تا سال دهم بعثت که زنده بود، هرگز در دفاع از آن حضرت کوتاهي نکرد. * خديجه(عليها السلام) ـ چهره ديگر مدفون در قبرستان ابوطالب، حضرت خديجه است. او زني فداکار و ايثارگر و نخستين زن مؤمن به رسول خدا(صلي الله عليه وآله) بود. وي تمامي اموال خود را وقف پيشبرد اسلام کرد و در برابر فشاري که قريش بر رسول خدا(صلي الله عليه وآله) وارد مي کردند، بهترين يار صميمي او در خانه محسوب مي شد. رسول خدا(صلي الله عليه وآله) هميشه از او به نيکي ياد مي کرد تا جايي که حسادت برخي از همسران وي برانگيخته مي شد، اما آن حضرت از تحسين خديجه(عليها السلام) خودداري نمي کرد. گفتني است که روي قبر حضرت خديجه بقعه اي بوده که آن را خراب کرده اند. همين طور بقعه هاي ديگري روي برخي از مزارهاي ديگر وجود داشته که تخريب