ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٥٩ - ج اختصاص آن به پيشوايان

فرمود: «نه؛ هيچ پيامبرى از دنيا نرفته، مگر آن كه دانش او در دل وصىّ اوست. و فرشتگان و روح در شب قدر، حكمى را فرود مى‌آورند كه با آن، ميان بندگان داورى كند».

سؤال‌كننده پرسيد: آيا آن حكم را نمى‌دانستند؟

فرمود: «چرا مى‌دانستند؛ ليكن آنان هيچ يك از آنها را نمى‌توانند اجرا كنند، تا آن كه در شب‌هاى قدر به آنان دستور داده شود كه تا سال بعد چگونه عمل كنند».

سؤال‌كننده گفت: اى ابو جعفر! من حقّ انكار اين را ندارم؟

فرمود: «هر كس انكارش كند، از ما نيست».

سؤال‌كننده گفت: اى ابو جعفر! به نظر شما، آيا در شب‌هاى قدر، چيزى بر پيامبر ٦ گفته مى‌شد كه پيش‌تر آن را نمى‌دانست؟

فرمود: «بر تو روا نيست كه از چنين چيزى بپرسى. امّا درباره دانش آنچه بوده و خواهد شد. هيچ پيامبرى و وصى‌اى نمى‌ميرد، مگر آن كه جانشينِ پس از او آن را مى‌داند. و امّا اين دانشى كه از آن مى‌پرسى: خداوند متعال نخواسته است، مگر اين كه خودِ جانشينان را از آن آگاه سازد».

٦٣٨. معانى الأخبار (به نقل از مفضّل بن عمر): نزد امام صادق ٧ از سوره «إنّا أنزلناه» ياد شد. فرمود: «چه قدر روشن است فضيلت آن بر [ديگر] سوره‌ها!».

گفتم: فضيلت آن چيست؟

فرمود: «ولايت امير مؤمنان ٧ در آن نازل شده است».

گفتم: در شب قدرى كه در ماه رمضان به آن اميد داريم؟

فرمود: «آرى. آن، شبى است كه آسمان‌ها و زمين در آن مقدّر شده‌اند و ولايت امير مؤمنان ٧ نيز در آن، مقدّر شده است».