«به نام خداوند بخشنده مهربان. خداوندا، اى پديدآورنده آسمان‌ها و زمين، اى داناى نهان و آشكار، اى بخشاينده مهربان! من در سراى دنيا با تو عهد مى‌بندم كه گواهى دهم: معبودى جز تو نيست؛ يكتاى بى‌شريكى؛ محمّد بنده و فرستاده توست؛ آيين، همان است كه تو قرار دادى و اسلام، همان گونه است كه تو توصيف كردى و كتاب، همان گونه است كه تو فرو فرستادى و سخن، همان است كه تو گفتى و همانا تو، تو، تويى خداوند حقّ روشن و روشنگر. خداوند، بهترين پاداش را به محمّد ٦ دهد و با سلام، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستد!».

[٩٩ و ١٠٠] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام صادق ٧ روايت شده است، مى‌گويى كه فرمود: «هرگاه از نماز خود فارغ شدى، اين دعا را بگو:

خداوندا! من با اطاعت تو و ولايت تو و ولايت پيامبرت و ولايت امامان، از اوّلينشان تا آخرينشان (آنان را نام مى‌برى)، پذيراى آيين تو ام!»

سپس مى‌گويى: «آمين! پرستنده توام، با اطاعت و ولايت آنان و رضا به آنچه آنان را به سبب آن برترى بخشيده‌اى، نه مُنكِرم، نه مستكبر، به همان معنا كه در كتابتْ نازل كرده‌اى، با حدودى كه از آن به ما رسيده و آنچه نرسيده است. به اين عقيده، ايمان و اقرار دارم و تسليم و فرمان‌بردارم. پروردگارا! به هر چه تو راضى باشى، راضى‌ام.

با اين، رضاى تو و سراى آخرت را مى‌جويم و درباره آن، رغبتم به تو و هراسم از توست. پس تا مرا زنده مى‌دارى، بر اين عقيده زنده بدار و هرگاه مرا ميراندى، بر آن بميران و آنگاه كه مرا برانگيختى، بر آن برانگيز!

اگر در گذشته از سوى من كوتاهى بوده، از آن به درگاهت توبه مى‌كنم، و به آمرزشى كه نزد توست، مشتاقم.

از تو مى‌خواهم كه مرا از نافرمانى‌هايت نگه دارى و تا زنده‌ام داشته‌اى، هرگز به اندازه يك چشم بر هم زدن و نيز كمتر و بيشتر از آن، مرا به خودم وا نگذارى، كه نفْس، بسيار فرمان‌دهنده به بدى‌هاست، مگر آن كه تو ترحّم كنى، اى مهربان‌ترينِ مهربانان!

از تو مى‌خواهم كه به طاعت خويش نگهدارم باشى تا جانم را بر همين طاعت بگيرى، در حالى كه از من خرسندى، و اين كه پايان عمرم را به سعادت ختم كنى و مرا از آن هرگز برنگردانى؛ و نيرويى جز به مدد تو نيست».