اى زنده، اى برپاى! اى بزرگوار، اى والا، اى بزرگ! اى بيناترينِ ناظران، اى شنواترينِ شنوندگان، اى سريع‌ترينِ حسابگران، اى دادگرترينِ داوران و اى مهربان‌ترينِ مهربانان! به عزّتت از تو مى‌خواهم و به قدرتى كه بر هر چيز دارى، مى‌طلبم و به هر چه دانش تو فراگيرنده آن است، مى‌خوانمت و از تو مى‌خواهم به هر حرفى كه در كتابى از كتاب‌هايت فرو فرستاده‌اى و به هر نامى كه هر يك از فرشتگانت و فرستادگان و پيامبرانت تو را به آن خوانده‌اند، بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى» و هر چه خواستى، دعا كن.

[٩٥ و ٩٦] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و مى‌گويى:

«منزّه است خدايى كه محمّد ٦ را گرامى داشت. منزّه است خدايى كه محمّد ٦ را برگزيد. منزّه است خدايى كه على ٧ را برگزيد. منزّه است خدايى كه حسن و حسين ٨ را ويژه ساخت. منزّه است خدايى كه به سبب فاطمه ٣ دوستداران وى را از آتش، دور ساخت. منزّه است خدايى كه با فرمانش آسمان‌ها و زمين را آفريد.

منزّه است خدايى كه با ولايت محمّد و خاندان محمّد، آسمانيان و زمينيان را به پرستش فرا خواند. منزّه است خدايى كه بهشت را براى محمّد و خاندان محمّد آفريد. منزّه است خدايى كه بهشت را براى محمّد و خاندان محمّد و پيروانشان به ميراث مى‌نهد. منزّه است آن كه آتش را به خاطر دشمنان محمّد و خاندان محمّد آفريد. منزّه است آن كه آن (آتش) را در اختيار محمّد و آل محمّد قرار مى‌دهد. منزّه است خدايى كه دنيا و آخرت و آنچه را در شب و روز، ساكن است، براى محمّد و خاندان محمّد آفريد.

خدا را سپاس، آن گونه كه شايسته خداوند است. خدا بزرگ‌تر است، آن گونه كه [بزرگى‌] سزاوار خداوند است. هيچ معبودى جز خداوند نيست، آن گونه كه سزاوار اوست. منزّه است خدا، آن گونه كه براى خداوند، سزاوار است. و هيچ نيرو و قوّتى جز خدا نيست، آن گونه كه سزاوار خداوند است. درود خدا بر محمّد و خاندانش و همه فرستادگان، تا آن كه خدا راضى شود.

خداوندا! از نعمت‌هاى بى‌شمار تو و از نعمت‌هاى تو كه فراتر از ادراك است، آن است كه دشمن من، دشمن تو باشد. مرا بر بردبارى تو شكيب نيست. پس، هر چه زودتر آنان را هلاك و نابود و ريشه‌كن ساز!».