ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧١١ - ج دعاهاى هشتاد ركعت، تكميل صد ركعت

اندوهگين ساخته، كفايتم كن و بر محمّد و خاندانش درود فرست!» و هر چه دوست داشتى، دعا كن.

[٥٩ و ٦٠] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و مى‌گويى:

«خداوندا! گذشتِ تو از گناهم، و چشم‌پوشى‌ات از خطايم، و ناديده گرفتن ظلمم به وسيله تو و پرده‌پوشى‌ات بر كار زشتم، و بردبارى‌ات بر گناه بسيارم، آنگاه كه به خطا يا به عمد بوده، مرا به طمع انداخته تا از تو چيزى بخواهم كه شايسته آن نيستم؛ آن رحمتى را كه روزى‌ام كرده‌اى و آن قدرتى كه نشانم داده‌اى و آن اجابتى كه به من شناسانده‌اى.

پس، از روى ايمنى، از تو مى‌خواهم و از روى انس، از تو مى‌طلبم، نه ترسان و نه هراسان، و در آنچه از تو مى‌طلبم، عشوه‌گرانه مى‌خواهم. پس، اگر دير شود، جاهلانه سرزنشت مى‌كنم. و شايد آنچه از من تأخير مى‌شود، برايم بهتر باشد؛ چرا كه تو فرجام امور را مى‌دانى. من هيچ مولاى بزرگوارى را نسبت به بنده پست خود، شكيباتر از تو نديده‌ام.

پروردگارا! تو مرا مى‌خوانى و من روى برمى‌گردانم. تو با من دوستى مى‌كنى و من با تو دشمنى مى‌كنم. تو با من مهر مى‌ورزى و من از تو نمى‌پذيرم، گويا اين منم كه بر تو منّت دارم؛ امّا باز هم اينها سبب نمى‌شود كه رحمت و احسان و نيكى خود را با جود و بزرگوارى‌ات، از من دريغ كنى. پس بر بنده نادانت رحم كن و با احسان افزون خويش بر او ببخش؛ همانا تو بخشنده بزرگوارى». و آنچه دوست داشتى، دعا كن.

و چون از دعا فارغ شدى، سجده كن و در سجده‌ات بگو:

«اى آن كه پيش از هر چيز بوده‌اى و پس از هر چيز خواهى بود، اى هستى‌بخشِ هر چيز! رسوايم مكن كه تو بر من آگاهى و مرا عذاب مكن كه تو بر من توانايى.

خداوندا! از عدول از حق هنگام مرگ، از بدى سرانجام در قبر و از پشيمانى در روز قيامت، به درگاهت پناه مى‌برم.

خداوندا! از تو زندگى گوارا، مرگى خوب و سرانجامى شايسته، دور از خوارى و رسوايى، مى‌خواهم».