ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣٦ - سخنى در فضيلت نوافل ماه رمضان و تشويق بر آنها

اگر عمل‌كننده، در برخى اوقات، براى عمل، بى‌حال و بى‌نشاط بود، بايد مراقب حال خويش باشد. چنانچه پنداشت اگر به عمل بپردازد، يا خود را به عمل وا دارد، برايش حال مى‌آورد، پس مشغول شود و ترك نكند تا شيطان بر جان او چيره نشود، كه انسان اگر، عمل را به صِرف بى‌حالى ترك كند، به ترك كلّىِ عمل كشيده مى‌شود.

بايد در حال خويش تأمّل نمايد و تلاش كند. اگر ديد با ترك عمل، اشتياقش به آن افزون مى‌شود، پس ترك كند و خود را به عمل با بى‌حالى و كسلى عادت ندهد. و اگر ديد ترك عمل موجب ترك ديگر مى‌شود، پس انجام دهد و ترك ننمايد. چه‌بسا كه سالك، با دل‌گرفتگى و بى‌حوصلگى وارد عمل مى‌شود، ولى حال او در اثناى عمل، برتر از آنچه اميد داشته، مى‌گردد.

بر او لازم است كه در كوشش براى ترجيح ترك بر انجام دادن، خطا نكند؛ چرا كه در ذائقه نفْس، بى‌حالى، از عسل، شيرين‌تر است و اين، گاهى انسان را از معرفت درست واقعيّت، بازمى‌دارد.[١]

[١] المراقبات: ١٣١.