ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٨٧ - ١/ ٤ دعاى امام سجّاد در وداع با ماه رمضان

بدرود، اى ماهى كه آرزوها در آن، نزديك و سفره عمل‌ها در آن، گشوده شد!

بدرود، اى همنشينى كه تا بود، ارزشمند بود و چون از دست مى‌رود، فقدانش غمبار است، و اى اميدگاهى كه هجرانش دردآور است!

بدرود، اى همدمى كه چون آمدى، مايه الفت گشتى و شاد كردى و چون سپرى شدى، ما را به دردِ فراق نشاندى!

بدرود، اى همسايه‌اى كه با بودنت دل‌ها رقّت مى‌يافت و گناهان كم مى‌شد!

بدرود، اى ياورى كه ما را در غلبه بر شيطان يارى كردى، و اى همنشينى كه راه‌هاى نيكى را هموار ساختى!

بدرود، كه در تو آزادشدگان خدا [از آتشْ‌] چه بسيار بودند و چه خوش‌بخت‌اند آنان كه حرمت تو را به خاطر تو نگه داشتند!

بدرود، كه چه آمرزنده گناهان و پوشاننده انواع عيب‌ها بودى!

بدرود، كه بر خطاكاران چه درازمدّت بودى و در سينه‌هاى مؤمنان چه شُكوهى داشتى!

بدرود، اى ماهى كه روزها [در ارزش‌] به پاى تو نمى‌رسند!

بدرود، اى ماهى كه از هر امرى، ايمن بودى!

بدرود، كه نه همنشينى با تو، ناخوشايند بود و نه همدمى با تو، ناپسند.

بدرود، آن گونه كه چون آمدى، بركات آوردى و گناهان را از ما شستى.

بدرود، كه خداحافظى با تو، نه از روى خستگى بود و نه ترك روزه، از روى ناراحتى.

بدرود، كه پيش از فرا رسيدنت تو را طلبيديم و پيش از پايان يافتنت بر تو اندوهگين شديم.

بدرود، كه چه‌بسا بدى كه به خاطر تو از ما برطرف شد، و چه‌بسا خيرى كه به سبب تو به ما رسيد.

بدرود، از تو و از شب قدر كه بهتر از هزار ماه است.

بدرود، كه ديروز چه خواهانت بوديم و فردا چه شوقى به تو خواهيم داشت.