ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٧٧ - ١/ ٣ سيره امام سجّاد در آخرين شب آن

١/ ٣ سيره امام سجّاد در آخرين شب آن‌

٧٦٤. امام صادق ٧: چون ماه رمضان وارد مى‌شد، امام على بن الحسين ٨ غلام و كنيز خود را تنبيه نمى‌كرد و اگر غلام و كنيز، خطا و نافرمانى مى‌كردند، پيش خود مى‌نوشت: «فلان غلام و فلان كنيز در فلان روز و فلان وقت، گناه كرد» و او را تنبيه نمى‌كرد و تنبيه آنان را نگه مى‌داشت، تا آن كه آخرين شب ماه رمضان مى‌شد. [پس،] همه را صدا مى‌كرد و دور خودش جمع مى‌نمود. سپس آن نوشته را بيرون مى‌آورد و مى‌فرمود: «فلانى! چنين و چنان كردى و من تو را تنبيه نكردم. آيا به ياد دارى؟».

مى‌گفت: آرى، اى پسر پيامبر خدا!

تا آن كه به آخرين نفر مى‌رسيد و از همه اعتراف مى‌گرفت. سپس ميان آنان مى‌ايستاد و به آنان مى‌فرمود: «با صداى بلند بگوييد: اى على بن الحسين! خداوند، همه كارهايت را زير نظر داشته است، آن گونه كه تو كارهاى ما را زير نظر داشته‌اى. نزد او نوشته‌اى است كه به حق بر تو گواهى مى‌دهد و هيچ كار كوچك و بزرگى را كه كرده‌اى، فروگذار نمى‌كند و همه را حسابرسى مى‌كند و هر كارى را كه كرده‌اى، نزد او حاضر مى‌يابى، همان گونه كه ما هر چه را كرده‌ايم، نزد تو حاضر يافتيم. پس، عفو كن و درگذر، همچنان كه تو از خداى بزرگ، انتظار عفو دارى و دوست دارى كه آن فرمان‌روا از تو درگذرد. پس، از ما درگذر تا او را بخشاينده بيابى كه او به تو مهربان و آمرزنده است و پروردگارت به كسى ستم نمى‌كند. همان گونه كه نزد تو نوشته‌اى است كه بر ضدّ ما به حق گواهى مى‌دهد و هر كار ريز و درشتى را كه انجام داده‌ايم، بر شمرده است. پس، اى على بن الحسين! به يادآور خوارى ايستادنت را در برابر پروردگارت، آن داور دادگر كه به اندازه سنگينىِ خردلى به كسى ظلم نمى‌كند و آن را روز قيامت مى‌آورد و خداوند به عنوان حسابگر و گواه، كافى است. پس، عفو كن و درگذر تا خداى فرمان‌روا هم از تو در گذرد و ببخشايد؛ چرا كه خودِ او مى‌فرمايد: «و بايد عفو كنند و گذشت نمايند. آيا دوست نداريد كه خداوندْ شما را بيامرزد؟»».