ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٣٥ - ج دعاهاى هشتاد ركعت، تكميل صد ركعت

سپس آنچه دوست داشتى، دعا مى‌كنى و چون از دعا فارغ شدى، سجده كن و در سجده‌ات بگو:

«چهره پوسيده فانى من براى ذات ابدىِ پايدار تو سجده كرد. چهره خوار من براى ذات ارجمند تو سجده كرد. چهره نيازمند من براى ذات بزرگ و بى‌نياز و بزرگوار تو سجده كرد.

پروردگارا! از گذشته و آينده‌ام از تو آمرزش مى‌طلبم. پروردگارا! بلايم را طاقت‌فرسا قرار نده. پروردگارا! تقدير مرا از ياد مبر. پروردگارا! مرا به شماتت دشمنانم دچار مكن. پروردگارا! جز تو دفع‌كننده و بازدارنده‌اى نيست. پروردگارا! بر محمّد و خاندان محمّد با بهترين درودهايت درود فرست و با برترين بركاتت، بر محمّد و خاندان محمّد خجسته گردان!

خداوندا! از خشم و قهر تو، و از انتقام‌هايت، و از همه خشم و غضبت، به تو پناه مى‌برم. منزّهى تو! تويى خداوند، پروردگار جهانيان».

اين دعا در سجود از امام صادق ٧ روايت شده است.

٦٠٨. امام صادق ٧: پس چون سرت را از سجده برداشتى، شروع كن به دعا و خواندنِ سوره «إنّا أنزلناه» و غير آن، از آنچه خواندنش مستحب است. پس اگر دعا بين هر دو ركعت برايت مهيّا نبود، بين هر ده ركعت، دعا بخوان.