تويى خداوند. معبودى جز تو نيست، كه آفريدگار، پديدآورنده و تصويرگرى! بهترين نام‌ها از آنِ توست و آنچه در آسمان‌ها و زمين است، تو را تسبيح مى‌گويند. تويى خداوند مقتدر حكيم! تويى خداوند. معبودى جز تو نيست و بزرگى، زيبنده توست!».

سپس بر محمّد و خاندان محمّد درود مى‌فرستى و آنچه دوست داشتى، دعا مى‌كنى.

شيخ با سند خويش از امام صادق ٧ نقل كرده است كه فرمود: «هيچ مؤمنى نيست كه خدا را با اين اسامى و صفات بخواند و دلش را با آنها متوجّه خداى متعال كند، مگر آن كه خداوندْ حاجتش را بر مى‌آورد. و اگر اهل شقاوت باشد، اميدوارم كه سعادتمند گردد».

[٣٣ و ٣٤] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام باقر ٧ روايت شده است، مى‌گويى:

«هيچ معبودى جز خداوندِ بردبار بزرگوار نيست. هيچ معبودى جز خداوند والا و بزرگ نيست. منزّه است خداوند، پروردگار آسمان‌هاى هفتگانه و زمين‌هاى هفتگانه و پروردگار عرش بزرگ؛ و ستايش، از آنِ خداوند، پروردگار جهانيان، است.

خداوندا! از تو مى‌خواهم به زره نگه‌دارنده‌ات و به نيرو و عظمت و حكومتت، كه مرا از شيطان رانده‌شده و از شرّ هر گردنكش مغرور سركش، پناهى دهى.

خداوندا! از تو مى‌خواهم، به خاطر دوستى‌ام نسبت به تو و پيامبرت و دوستى‌ام نسبت به خاندان پيامبرت (كه درود تو بر او و آنان باد) اى بهتر از پدر و مادرم و از همه مردم كه براى من، بهتر از آنچه خودم براى خويش مقدّر مى‌كنم و بهتر از آنچه پدر و مادرم برايم مقدّر مى‌كنند، مقدّر كنى. تو بخشنده‌اى بى‌بخل، و بردبارى بى‌شتاب، و عزيزى خوارناشدنى هستى.

خداوندا! هر كه مردمْ مورد اعتماد و اميدش باشند، [ليكن‌] مورد اعتماد و اميد من، تويى. برايم آنچه را نيك‌فرجام‌تر است، مقدّر كن و مرا به آنچه برايم مقدّر كرده‌اى، خرسند ساز!

خداوندا! بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست و عافيت نگه‌دارنده خود را بر من بپوشان و اگر مبتلايم ساختى، شكيبايم كن. البتّه عافيت را بيشتر دوست دارم».

[٣٥ و ٣٦] سپس دو ركعت نماز مى‌خوانى و آنچه را از امام باقر ٧ از